അല്ലാഹുവിലുള്ള നബി തിരുമേനി (സ) യുടെ അസാധാരണമായ തവക്കുലിൻ്റെ (ഭരമേല്പിക്കലിൻ്റെ) ഉദാഹരണങ്ങൾ

ഖലീഫ തിരുമനസ്സ് പറഞ്ഞു. ഖന്തഖ് യുദ്ധവേളയിൽ (കിടങ്ങ് യുദ്ധം, അഹ്സാബ് യുദ്ധം) മുസ്‌ലിംകൾ അത്യന്തം ദുർഘടമായ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയിരുന്നത്. മുസ്‌ലിംകൾ മദീനയിൽ തന്നെ നിലയുറപ്പിച്ചു ശത്രുവിനെ നേരിടാൻ തീരുമാനമായി. ഇത് ഭയം കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു യുദ്ധതന്ത്രമായിരുന്നു. പെട്ടെന്നുള്ള ഒരു ആക്രമണത്തെ ചെറുത്തുതോൽപ്പിക്കാനായി മദീനയ്ക്ക് ചുറ്റും ഒരു കിടങ്ങ് കുഴിച്ചു. അക്കാലത്ത് മുസ്‌ലിംകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും ദരിദ്രരായിരുന്നു; അവർക്ക് ഭക്ഷിക്കാൻ പോലും ആവശ്യത്തിന് ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ആ മുസ്‌ലിംകൾ ഒത്തൊരുമയോടെ കിടങ്ങ് കുഴിക്കുന്നതിൽ പങ്കാളികളായി. ശത്രുസൈന്യത്തിന്റെ എണ്ണം ഏറ്റവും ചുരുങ്ങിയത് പതിനായിരത്തോളം വരുമായിരുന്നുവെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്; ഇത് മുസ്‌ലിംകളെ അപേക്ഷിച്ച് എത്രയോ ഇരട്ടി വലുതായിരുന്നു. എന്നിട്ടും, ദാരിദ്ര്യവും സംഖ്യാബലത്തിലെ കുറവും വകവെക്കാതെ മുസ്‌ലിംകൾ ശത്രുവിനെ നേരിടാൻ സർവ്വ സന്നദ്ധരായി നിലകൊണ്ടു. ഈ യുദ്ധത്തിൽ വിജയം കൈവരുമെന്ന് അല്ലാഹു നേരത്തെ തന്നെ അവർക്ക് ശുഭവാർത്ത അറിയിച്ചിരുന്നു; ഇത് മുസ്‌ലിംകളുടെ മനക്കരുത്തിനെയും വിശ്വാസത്തെയും കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കുകയാണുണ്ടായത്. തുടർന്ന്, മുന്നിൽ കണ്ട ശത്രുക്കളുടെ വൻ പടയെ നോക്കി മുസ്‌ലിംകൾക്ക് ദൈവത്തിലുള്ള തവക്കുൽ തെല്ലും പതറിയില്ല; അവർ അചഞ്ചലരായി ഉറച്ചുനിന്നു. ആ അടിയുറച്ച തവക്കുലിന്റെ ഫലമായി അല്ലാഹു ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് അയക്കുകയും, അത് ശത്രുക്കളെ ഭയചകിതരാക്കുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ, തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങളും മറ്റ് സാമഗ്രികളും ഉപേക്ഷിച്ച് അവർ ജീവനും കൊണ്ടോടി; അത് മുസ്‌ലിംകൾക്ക് വലിയ മുതൽക്കൂട്ടായി മാറുകയും ചെയ്തു.

മുസ്‌ലിംകൾ കിടങ്ങ് കുഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അവർക്ക് പൊട്ടിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ഒരു വലിയ പാറക്കല്ല് മുന്നിൽ തടസ്സമായി വരികയും അവർ വിവരം നബി തിരുമേനി (സ) യെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. താൻ തന്നെ നേരിട്ട് കിടങ്ങിലിറങ്ങി അത് പൊട്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കാമെന്ന് നബി തിരുമേനി (സ) പറഞ്ഞു. നബി തിരുമേനി (സ) അപ്പോൾ വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യത്താൽ വയറ്റിൽ രണ്ട് കല്ലുകൾ വെച്ചുകെട്ടിയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, നബി തിരുമേനി (സ) കിടങ്ങിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്ന് ആ വലിയ പാറക്കല്ല് തകർത്തു. ഇതുകണ്ട ഒരു അനുചരൻ, നബി തിരുമേനി (സ) യുടെ വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യം കണ്ട് മനസ്സലിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് ഓടുകയും, വീട്ടിൽ ലഭ്യമായ അല്പം ഭക്ഷണം എന്താണെങ്കിലും അത് പാകം ചെയ്യാൻ ഭാര്യയോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് അദ്ദേഹം നബി തിരുമേനി (സ) യെ ഭക്ഷണത്തിനായി ക്ഷണിച്ചു. എത്രത്തോളം ഭക്ഷണമുണ്ടെന്ന് നബി തിരുമേനി (സ) അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ, അല്പം ബാർലിയും ചെറിയൊരു ആടും മാത്രമേയുള്ളൂവെന്ന് അനുചരൻ മറുപടി നൽകി. ഇത് ധാരാളമാണെന്ന് നബി തിരുമേനി (സ) അരുളി. താൻ എത്തുന്നതുവരെ അടുപ്പിൽ നിന്ന് പാത്രം താഴെ ഇറക്കരുതെന്ന് ഭാര്യയോട് പറയാൻ നബി തിരുമേനി (സ) ആ അനുചരന് നിർദ്ദേശം നൽകി. തുടർന്ന്, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മുഴുവൻ അനുചരന്മാരോടും തന്നോടൊപ്പം വരാൻ നബി തിരുമേനി (സ) ആവശ്യപ്പെട്ടു. വളരെ കുറഞ്ഞ അളവിൽ മാത്രം ഭക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നിടത്തേക്ക് ഇത്രയധികം ആളുകൾ എത്തിച്ചേർന്നത് കണ്ട് ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കിയ ആ അനുചരൻ അത്യധികം അമ്പരന്നുപോയി. തുടർന്ന് നബി തിരുമേനി (സ) റൊട്ടി കഷണങ്ങളാക്കി അതിൽ അല്പം ഇറച്ചിയും വെച്ച് അനുചരന്മാർക്കിടയിൽ വിളമ്പാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാ അനുചരന്മാരും വയറുനിറയെ കഴിച്ചു തൃപ്തിപ്പെടുകയും, എന്നിട്ടും ഭക്ഷണം ബാക്കിയാവുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ അവിടുന്ന് അത് തുടർന്നു. ഇത് നബി തിരുമേനി (സ) ക്ക് അല്ലാഹുവിലുണ്ടായിരുന്ന പരിപൂർണ്ണ തവക്കുലിന്റെ ഫലമായിരുന്നു.

ഹുനൈൻ യുദ്ധത്തിൽ നാലായിരത്തോളം വരുന്ന ശത്രുപക്ഷത്തെ അമ്പെയ്ത്തുകാർ ശരവർഷം നടത്തുകയും മുസ്‌ലിംകൾ പരാജയത്തിന്റെ വക്കിലെത്തിനിൽക്കുകയും ചെയ്ത ഘട്ടത്തിൽ, ‘ഞാൻ പ്രവാചകനാണ്, ഇതിൽ തെല്ലും കളവില്ല; ഞാൻ അബ്ദുൽ മുത്വലിബിന്റെ മകനാണ്’ എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് നബി തിരുമേനി (സ) ധീരമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയ സംഭവം ഖലീഫ തിരുമനസ്സ് വിവരിക്കുകയുണ്ടായി. വിജയം വാഗ്ദാനം ചെയ്തിട്ടുള്ള അല്ലാഹുവിലുള്ള അവിടുത്തെ തവക്കുലിൽ നിന്നാണ് നബി തിരുമേനി (സ) ക്ക് ഈ മനോധൈര്യം ലഭിച്ചത്. അങ്ങനെ, പരാജയം തൊട്ടുമുന്നിൽ കണ്ട നിമിഷത്തിലും ദൈവത്തിലുള്ള നബി തിരുമേനി (സ) യുടെ വിശ്വാസം തെല്ലും പതറിയില്ല; ഒടുവിൽ മുസ്‌ലിംകൾ മഹത്തായ വിജയം വരിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ ആ വിശ്വാസം സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്.

വാഗ്ദത്ത മസീഹ് (അ) വിവരിക്കുന്നു:

ഇന്നത്തെ ബുദ്ധിജീവികളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ആരെയെങ്കിലും ശത്രുവാക്കുക എന്നത് തെറ്റാണ്. എന്നാൽ സത്യം പറയട്ടെ ഇതും സത്യതയുടെ ഒരു തെളിവാണ്! റസൂലുല്ലാഹി (സ) ആരോടും നീക്കുപോക്കുകൾ നടത്തിയില്ല, എല്ലാവരെയും തനിക്കെതിരെ തിരിച്ചു. ആ ആളുകളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നഊദുബില്ലാഹ് അവിടുന്ന് തെറ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു! എന്നാൽ കേവലം അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടി മാത്രം എല്ലാവരോടും ഇടഞ്ഞത് അവിടുത്തെ സത്യസന്ധതയുടെ വ്യക്തമായ തെളിവാണ്; അതിലൂടെ അങ്ങയുടെ ഈമാനിന്റെ അപാരമായ കരുത്ത് വെളിപ്പെടുന്നു. ഒരുവശത്ത് മസീഹ് ഈസാ നബിയെ നോക്കൂ; സുവിശേഷങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധ്യാപനങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്, ആരെയും വേദനിപ്പിക്കുക എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യമേ ആയിരുന്നില്ല എന്നാണ്. തോറയിലെ ഒരു വള്ളിയോ പുള്ളിയോ പോലും മാറ്റാനല്ല ഞാൻ വന്നതെന്ന് യഹൂദന്മാരോട് പറയുകയുണ്ടായി. ഈ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് അവരെ സന്തുഷ്ടരാക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചതെന്ന് വ്യക്തമാണ്. ഇതിന് വിപരീതമായി, തിരുനബി (സല്ലല്ലാഹു അലൈഹി വസല്ലം) യുടെ അധ്യാപനങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്, ഭൂമുഖത്തുള്ള ഒരു വിഭാഗത്തെയോ മതത്തെയോ പോലും [ഇസ്‌ലാമിലേക്ക്] ക്ഷണിക്കാതെയോ അവരുടെ തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാതെയോ അവിടുന്ന് വിട്ടുകളഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നാണ് (മാത്രവുമല്ല, ഒടുവിൽ താൻ വിജയിക്കുകയും ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് അവിടുന്ന് അവകാശപ്പെടുകയും ചെയ്തു). ദൈവത്തിൽ പൂർണ്ണമായ തവക്കുലും വിശ്വാസവുമുള്ള ഒരാൾക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കാണ് ഇപ്രകാരം ചെയ്യാൻ സാധിക്കുക എന്ന് ദയവായി പറയൂ?’ (മൽഫൂസാത്ത് , ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ , വാള്യം 7,പേജ് 59,60)