വാഗ്ദത്ത മസീഹ്(അ) എഴുതുന്നു:

‘അഹ്‌മദ് എന്ന നാമം ജമാലിന്‍റെ (സൗന്ദര്യത്തിന്‍റെ/സൗമ്യതയുടെ) പ്രകടനമാണ്, എന്നാൽ ഇതിന് വിപരീതമായി മുഹമ്മദ് എന്ന നാമം ജലാലിന്‍റെ (പ്രതാപത്തിന്‍റെ) പ്രകടനമാണ്. ഇതിന് കാരണം, മുഹമ്മദ് എന്ന നാമത്തിൽ അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നത് പ്രിയങ്കരനായിരിക്കുക (മഹബൂബിയ്യത്ത്) എന്ന ഗുണമാണ്; എന്തെന്നാൽ എല്ലാ പ്രശംസനീയമായ ഉൽകൃഷ്ട ഗുണങ്ങളും തികഞ്ഞ സൗന്ദര്യവും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതിന് പ്രൗഢിയും ഗാംഭീര്യവും ആദരവും മഹിമയും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അഹ്‌മദ് എന്ന നാമത്തിൽ അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നത് സ്നേഹത്തിലാവുക (ആശിഖിയ്യത്ത്) എന്ന ഗുണമാണ്; കാരണം ഒരാളെ പ്രശംസിക്കുക എന്നത് വിനയവും കാമുകന്‍റെ വിധേയത്വവും സൗമ്യതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഇതിനെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ജമാലിന്‍റെ അവസ്ഥ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്, ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് വിനയവും സൗമ്യതയും അനിവാര്യമാണ്.

നമ്മുടെ പ്രവാചകൻ(സ) അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യനായവനായിരുന്നു, അത് മുഹമ്മദ് എന്ന നാമം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒന്നാണ്; കാരണം ‘മുഹമ്മദ്’ ആയിരിക്കുക എന്നത് – അതായത് പ്രശംസനീയമായ എല്ലാ ഉൽകൃഷ്ട ഗുണങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുക എന്നത് – അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ യോഗ്യനായ അവസ്ഥയെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. കൂടാതെ പ്രവാചകൻ(സ) ഒരു കാമുകന്‍റെ [ദൈവത്തോടും മനുഷ്യരാശിയോടും] ഏറ്റവും ഉത്തമമായ ഗുണങ്ങളും ഉള്ളവനായിരുന്നു, അത് അഹ്‌മദ് എന്ന നാമം ആവശ്യപ്പെടുന്നതാണ്; എന്തെന്നാൽ ഹാമിദ് [പ്രശംസിക്കുന്നവൻ] ഒരു മുഹിബ്ബ് [സ്നേഹിക്കുന്നവൻ] കൂടി ആയിരിക്കുക എന്നത് അനിവാര്യമാണ്. ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരാളെ യഥാർത്ഥത്തിലും പൂർണ്ണമായും പ്രശംസിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത് അയാൾ സ്നേഹത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ – അല്ലെങ്കിൽ അതിലുപരിയായി അഗാധമായി പ്രണയിക്കുമ്പോൾ – മാത്രമാണ്; ഒരു കാമുകനും മുഹിബ്ബും ആയിരിക്കുന്നതിന് വിധേയത്വവും വിനയവും ആവശ്യമാണ്.

അഹ്‌മദിയ്യത്തിന്‍റെ സത്ത സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നതിന് ആവശ്യമായ ജമാലിന്‍റെ അവസ്ഥ ഇതുതന്നെയാണ്. മുഹമ്മദ് എന്ന നാമത്തിൽ അന്തർലീനമായിരുന്ന ആ പ്രിയങ്കരത്വം (മഹ്ബൂബിയ്യത്ത്), അനുചരന്മാരിലൂടെയാണ് വെളിപ്പെട്ടത്. അപമാനിക്കുന്നവരും വിമതരുമായിരുന്ന ആളുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രിയങ്കരനായിരിക്കുന്നതിന്‍റെ ഭാഗമായുള്ള ജലാൽ അവരെ കീഴടക്കുകയാണുണ്ടായത്.’ (അർബഈൻ, പേജ് 151)

വാഗ്ദത്ത മസീഹ്(അ) വീണ്ടും  പറയുന്നു: ‘പ്രവാചകന്‍റെ(സ) അനുഗൃഹീത നാമങ്ങളിൽ അന്തർലീനമായ ഒരു രഹസ്യമുണ്ട്. ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടവൻ എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ‘മുഹമ്മദ്’, ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രശംസിക്കുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥം വരുന്ന ‘അഹ്‌മദ്’ എന്നീ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രണ്ട് നാമങ്ങളും പ്രവാചകൻ(സ) ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്ന രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഉൽകൃഷ്ട രൂപങ്ങളിലേക്കാണ് വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. മുഹമ്മദ് എന്ന നാമം പ്രതാപത്തിന്‍റെയും പ്രൗഢിയുള്ള മഹത്വത്തിന്‍റെയും സവിശേഷതകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്; കാരണം ഈ നാമത്തിന്‍റെ അർത്ഥം ‘അത്യധികം പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നവൻ’ എന്നാണ്. സ്വാഭാവികമായും ഈ നാമം വഹിക്കുന്നയാൾ സ്നേഹിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്, സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്ന ഒരാളുടെ മുഖമുദ്രയായ പ്രതാപത്തിന്‍റെയും പ്രൗഢിയുള്ള മഹത്വത്തിന്‍റെയും സവിശേഷതകൾ അതിലുണ്ട്. അതേപോലെ തന്നെ, അഹ്‌മദ് എന്ന നാമം അന്തർലീനമായി വിനയത്തിന്‍റെയും സൗമ്യതയുടെയും ഗുണങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു, ഇത് മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആളുടെ സവിശേഷതകളാണ്.

ഈ നാമങ്ങളിലെ അന്തർലീനമായ രഹസ്യം എന്തെന്നാൽ പ്രവാചകന്‍റെ(സ) ജീവിതം പ്രധാനമായും രണ്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണത്. ആദ്യത്തേത്, പതിമൂന്ന് വർഷക്കാലം നീണ്ടുനിന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മക്കയിലെ ജീവിതമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ജീവിതത്തിന്‍റെ രണ്ടാമത്തെ ഭാഗം പത്ത് വർഷം നീണ്ടുനിന്ന മദീനയിലെ ജീവിതമായിരുന്നു. മക്കയിലെ ജീവിതകാലത്ത്, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഹ്‌മദ് എന്ന നാമത്തിന്‍റെ പ്രകടനമാണ് നാം കാണുന്നത്. ഈ കാലയളവിൽ, പ്രവാചകൻ(സ) രാപ്പകലില്ലാതെ സർവ്വശക്തനായ അല്ലാഹുവിന്‍റെ മുൻപിൽ കരച്ചിലിലും വിലപിക്കലിലും മുഴുകുകയും, ദിവ്യസഹായം തേടുന്നതിലും പ്രാർത്ഥനയിലുമായി തന്‍റെ സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ പ്രവാചകൻ(സ) തന്‍റെ ജീവിതം ചെലവഴിച്ച രീതിയെക്കുറിച്ച് പൂർണ്ണമായി അറിയാവുന്ന ഏതൊരാൾക്കും അറിയാം, മക്കയിലെ ജീവിതകാലത്ത് പ്രവാചകൻ(സ) ചെയ്തതുപോലെ തന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെ തേടി ഒരു കാമുകനും ഇത്ര ആവേശത്തോടെ കരയുകയോ വിലപിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല, ഇനിയൊരിക്കലും ഈ കാര്യത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം എത്താൻ ആർക്കും സാധിക്കുകയുമില്ല എന്ന കാര്യം.

കൂടാതെ, പ്രവാചകന്‍റെ(സ) ഈ വിലപിക്കലുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സ്വന്തം ആത്മാവിനു വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന്‍റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വ്യക്തമായ അറിവ് കാരണമായിരുന്നു അത്. ദൈവത്തോടുള്ള ആരാധന പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. പ്രവാചകന്‍റെ(സ) ആത്മാവും അന്തർലീനമായ സ്വഭാവവും ഉന്നതനായ അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ രൂപപ്പെട്ടതായിരുന്നു, അത് അദ്ദേഹത്തിൽ സന്തോഷവും ആനന്ദവും വളർത്തി. ഈ സന്തോഷവും ആനന്ദവും കൊണ്ട് ലോകത്തെയും നിറയ്ക്കാൻ പ്രവാചകൻ(സ) സ്വാഭാവികമായും ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ലോകത്തിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ ശേഷികളും സ്വഭാവങ്ങളും വിചിത്രമായ രീതിയിൽ വികൃതമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതായും, നിരവധി ബുദ്ധിമുട്ടുകളും പ്രതിസന്ധികളും നിലനിൽക്കുന്നതായും കണ്ടെത്തി. ചുരുക്കത്തിൽ, ലോകത്തിന്‍റെ ഈ അവസ്ഥയെ ഓർത്ത് പ്രവാചകൻ(സ) കരയുകയും വിലപിക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു;  എത്രത്തോളമെന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന് തന്‍റെ ജീവൻ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് അത് എത്തിയിരുന്നു. അല്ലാഹുവിന്‍റെ താഴെ പറയുന്ന വാക്കുകൾ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഇതിലേക്കാണ്:

“അവർ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല എന്ന കാരണത്താൽ നീ നിന്‍റെ ജീവൻ തന്നെ അപകടത്തിലാക്കുമോ.”

ദിവ്യകൃപയ്ക്കും കാരുണ്യത്തിനുമായി  വിനയത്തോടെ യാചിച്ച പ്രവാചകന്‍റെ(സ) ജീവിതമായിരുന്നു ഇത്; അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അഹ്‌മദ് എന്ന നാമത്തിന്‍റെ പ്രകടനം കാണിച്ച ഒരു ജീവിതം. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, പ്രവാചകൻ(സ) ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ ചിന്തകളുടെയും പ്രാർത്ഥനകളുടെയും ഫലങ്ങൾ മദീനയിലെ ജീവിതകാലത്താണ് പ്രകടമായത്, അപ്പോൾ മുഹമ്മദ് എന്ന നാമം വെളിപ്പെട്ടു; അത് താഴെ പറയുന്ന വചനത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്:

“അവർ വിജയത്തിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു, അതിന്‍റെ ഫലമായി സത്യത്തിന്‍റെ ശത്രുക്കളായ എല്ലാ അഹങ്കാരികളും നശിച്ചുപോയി.”’ (മൽഫൂസാത്ത്, ഇംഗ്ലീഷ് തർജ്ജമ, വാല്യം 3, പേജ് 70-72)