​മുഹമ്മദ് നബിയുടെ (സ)യുടെ ജീവിതം: സംതൃപ്തിയും ലാളിത്യവും

മസ്ജിദുന്നബവിയോട് ചേർന്ന് പത്തോ പതിനഞ്ചോ അടി മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ഒരു ചെറിയ മുറിയായിരുന്നു നബി തിരുമേനിയുടെ (സ) ഭവനമായി ഉണ്ടായിരുന്നത്. നബി തിരുമേനിയുടെ (സ) വിവാഹങ്ങൾ നടന്നതനുസരിച്ച് സമാനമായ മുറികൾ വീടുകളായി ഒരുക്കപ്പെടുകയുണ്ടായി. പട്ടണത്തിലെ മറ്റു വീടുകൾ കല്ലുകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടവയായിരുന്നപ്പോൾ, വിശുദ്ധ പ്രവാചകന്റെ (സ) ഭവനങ്ങളാകട്ടെ മണ്ണും ഈന്തപ്പനയോലകളും കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ചില നിവേദനങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, ഈ മുറികൾക്ക് അഞ്ച് മീറ്റർ നീളവും നാല് മീറ്റർ വീതിയുമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ; കൈ ഉയർത്തിയാൽ തൊടാൻ കഴിയുന്നത്ര ഉയരം മാത്രമേ അവയുടെ മേൽക്കൂരയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വിശുദ്ധ പ്രവാചകന്റെ (സ) വിയോഗത്തിന് ശേഷം ഈ വീടുകളിൽ ഭൂരിഭാഗവും പൊളിച്ചുമാറ്റപ്പെട്ടു. എങ്കിലും, വിശുദ്ധ പ്രവാചകൻ (സ) നയിച്ച ആ മഹത്തായ ജീവിത ലാളിത്യം ദൂരദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾക്ക് നേരിട്ട് വന്ന് കാണാൻ സാധിക്കുന്നതിനായി ആ വീടുകൾ അങ്ങനെ തന്നെ നിലനിൽക്കണമെന്ന് ചില സ്വഹാബിമാർ അതിയായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.

നബി തിരുമേനിക്ക് (സ) കട്ടിലൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം തറയിൽ ഒരു പായ വിരിച്ചായിരുന്നു തിരുമേനി ഉറങ്ങിയിരുന്നത്. വീട്ടിൽ കഴിക്കാനും കുടിക്കാനുമായി ഈത്തപ്പഴവും വെള്ളവും മാത്രമാണ് പലപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നതെന്ന് നബി തിരുമേനിയുടെ പത്നി ഹദ്റത്ത് ആയിശ (റ) പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. വാസ്തവത്തിൽ, നബി തിരുമേനി (സ) വഫാത്തായ (വിടപറഞ്ഞ) ആ ദിവസത്തിൽ പോലും ഭവനത്തിൽ ഭക്ഷണപാനീയങ്ങളായി ഈത്തപ്പഴവും വെള്ളവും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

​ഹദ്റത്ത് മസീഹ് മൗഊദ്‌(അ) പറയുന്നു:

‘എണ്ണമറ്റ ആപത്തുകൾക്കും, ശത്രുക്കൾക്കും, നിന്ദകർക്കും, ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നവർക്കും നടുവിലും അവിടുത്തെ അവസാന ശ്വാസം വരെ നബി തിരുമേനി (സ) തന്റെ പ്രവാചകത്വവാദത്തിൽ എത്രമാത്രം ദൃഢതയോടും അചഞ്ചലതയോടും കൂടിയാണ് ഉറച്ചുനിന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ! വർഷങ്ങളോളം അവിടുന്ന് സഹിച്ച പീഡനങ്ങളും യാതനകളും വിജയത്തിൻ്റെ എല്ലാ സാധ്യതകളെയും തടയുന്ന തരത്തിലുള്ളതും അനുദിനം വർദ്ധിച്ചുവരുന്നതുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷമാപൂർവ്വമായ സമീപനം ഭൗതിക നേട്ടങ്ങൾക്കായുള്ള ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള പദ്ധതികളെ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയുന്നു. നേരെമറിച്ച്, പ്രവാചകത്വവാദം ഉന്നയിച്ച ആ നിമിഷം തന്നെ, തനിക്കുണ്ടായിരുന്ന തുച്ഛമായ പിന്തുണ പോലും അദ്ദേഹത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരൊറ്റ പ്രഖ്യാപനം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം അസംഖ്യം ശത്രുക്കളെ സമ്പാദിക്കുകയും എണ്ണമറ്റ പരീക്ഷണങ്ങൾ സ്വയം ഏറ്റുവാങ്ങുകയും ചെയ്തു. രക്തദാഹികളായ ശത്രുക്കളുടെ വേട്ടയാടലുകൾ കാരണം അദ്ദേഹത്തിന് പലായനം ചെയ്യേണ്ടി വന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടും സമ്പത്തും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, വിഷം കൊടുത്തു കൊല്ലാൻ ആവർത്തിച്ച് ശ്രമങ്ങളുണ്ടായി. ഒരുകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗുണകാംക്ഷികളായിരുന്നവർ അദ്ദേഹത്തിന് എതിരായി മാറുകയും സുഹൃത്തുക്കൾ ശത്രുക്കളായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. ഇത്രയും നീണ്ട കാലയളവിൽ അവിടുന്ന് ഇത്രയധികം സഹനത്തോടെ നേരിട്ട കഠിനമായ യാതനകൾ വഞ്ചകനായ ഒരു കപടവാദിക്കും സഹിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ ഇസ്‌ലാം വിജയം വരിക്കുകയും സുഭിക്ഷതയുടെയും സമൃദ്ധിയുടെയും കാലം ആഗതമാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ പോലും, അവിടുന്ന് യാതൊരു സമ്പത്തും വാരിക്കൂട്ടിയില്ല; തനിക്കായി കോട്ടകൊത്തളങ്ങളോ സൗധങ്ങളോ പണിതുയർത്തിയില്ല; ആഡംബരപൂർണ്ണവും രാജകീയവുമായ ജീവിതത്തിനായുള്ള യാതൊരു വിഭവങ്ങളും സംഭരിച്ചുവെച്ചില്ല; വ്യക്തിപരമായ യാതൊരു നേട്ടങ്ങളും ഉണ്ടാക്കിയതുമില്ല. മറിച്ച്, എല്ലാം അനാഥകൾക്കും അഗതികൾക്കും വിധവകൾക്കും കടബാധ്യതയുള്ളവർക്കും ദാനം ചെയ്യുകയാണ് ചെയ്തത്; അതേസമയം അദ്ദേഹം സ്വയം ഒരു നേരം പോലും വയറുനിറയെ ആഹാരം കഴിച്ചിരുന്നില്ല.’ (ബറാഹീനെ അഹ്‌മദിയ്യ ഒന്നാം ഭാഗം, ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ, പേജ്: 127-128)

ഹദ്റത്ത് ആയിശയുടെ (റ) നിവേദനപ്രകാരം, നബി തിരുമേനിയുടെ (സ) വിരിപ്പ് തോൽകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതും അതിൽ ഈന്തപ്പനനാരുകൾ നിറച്ചതുമായിരുന്നു. നബി തിരുമേനി(സ) ഉറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്ന വിരിപ്പ് താൻ രണ്ടായി മടക്കിയാണ് വിരിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഹദ്റത്ത് ഹഫ്സ (റ) പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു രാത്രിയിൽ, നബി തിരുമേനിക്ക് (സ) കൂടുതൽ സുഖം ലഭിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി അവർ അത് നാലായി മടക്കി വിരിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, തന്റെ വിരിപ്പ് മാറ്റിയിരുന്നോ എന്ന് നബി തിരുമേനി(സ) ചോദിച്ചു. അതേ വിരിപ്പുതന്നെയായിരുന്നുവെന്നും, എന്നാൽ താനത് നാലായി മടക്കി വിരിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും അവർ മറുപടി നൽകി. അപ്പോൾ, വിരിപ്പ് പഴയതുപോലെ തന്നെ വിരിച്ചാൽ മതിയെന്നും, അല്ലാത്തപക്ഷം ഈ അധിക സുഖസൗകര്യം നമസ്കാരത്തിനായി ഉണരുന്നതിന് തടസ്സമായേക്കാമെന്നും നബി തിരുമേനി (സ) അവരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ഇതിനർത്ഥം നബി തിരുമേനിക്ക് (സ) അന്ന് നമസ്കാരത്തിനായി ഉണരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായി എന്നല്ല; മറിച്ച്, ഭാവിയിൽ നമസ്കാരം നിർവ്വഹിക്കുന്നതിൽ നേരിയ തോതിലുള്ള വീഴ്ച പോലും വന്നുഭവിക്കരുതെന്ന കാര്യത്തിൽ നബി തിരുമേനിക്ക് (സ) ഉണ്ടായിരുന്ന അതീവ ജാഗ്രതയെയാണ് ഇത് കാണിക്കുന്നത്.

ഐഹിക ലോകത്തിലേക്കല്ല, പരലോകത്തിലേക്കായിരുന്നു ശ്രദ്ധ
​ഒരിക്കൽ, ഹദ്റത്ത് ഉമർ (റ) നബി തിരുമേനിയെ(സ) ഭവനത്തിൽ ചെന്ന് സന്ദർശിക്കുകയുണ്ടായി. അദ്ദേഹം വിശുദ്ധ പ്രവാചകന്റെ (സ) മുറിയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, പ്രവാചകൻ (സ) പരുക്കനായ ഒരു പുൽപ്പായയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ആ പരുക്കൻ പായയുടെ പാടുകൾ നബി തിരുമേനിയുടെ (സ) മുതുകിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ഹദ്റത്ത് ഉമറിന്റെ (റ) കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഖൈസറും കിസ്‌റയും (റോമിലെയും പേർഷ്യയിലെയും ചക്രവർത്തിമാർ) ഇത്രയധികം ആഡംബരത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ വിശുദ്ധ പ്രവാചകൻ (സ) ഇത്തരമൊരു ലളിതമായ അവസ്ഥയിലാണ് കഴിയുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ നബി തിരുമേനി (സ) പ്രതിവചിച്ചു: ‘അവർക്ക് ഇഹലോകവും നമുക്ക് പരലോകവും ലഭിക്കുന്നതിൽ നീ സംതൃപ്തനല്ലയോ?’