താൻ കണ്ടുമുട്ടുന്ന എല്ലാവരുടെയും, ദരിദ്രരുടേതുൾപ്പെടെ, വികാരങ്ങളെ പ്രവാചകൻ(സ) എപ്പോഴും പരിഗണിച്ചിരുന്നു. ഗ്രാമീണരായ അറബികളിൽ സാഹിർ എന്ന് പേരുള്ള ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്‍റെ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുള്ള വസ്തുക്കൾ പ്രവാചകന്(സ) കൊണ്ടുവരിക അയാളുടെ പതിവായിരുന്നു. അതുപോലെ, ആ വ്യക്തിയെ തിരികെ അയക്കുമ്പോൾ പ്രവാചകൻ(സ) ധാരാളം സാധനങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, സാഹിർ ചന്തയിൽ സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുമ്പോൾ പ്രവാചകൻ(സ) അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അരികിലെത്തി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ശേഷം, ഈ അടിമയെ ആരാണ് വാങ്ങുക എന്ന് പ്രവാചകൻ(സ) ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ സാഹിർ പ്രവാചകനോട്(സ) പറഞ്ഞു, തന്നെ വിറ്റാൽ വലിയ ലാഭമൊന്നും ലഭിക്കില്ല എന്ന്. ഇതിനു മറുപടിയായി, അല്ലാഹുവിന്‍റെ ദൃഷ്ടിയിൽ അദ്ദേഹം വളരെ വിലപ്പെട്ടവനാണെന്ന് പ്രവാചകൻ(സ) അരുളി.

ഈ സംഭവം കൂടുതൽ വിശദാംശങ്ങളോടെ ഇങ്ങനെയും വിവരിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്: ഈ വ്യക്തിക്ക് ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ചില ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രൂപം അത്ര ആകർഷകമല്ലാത്തതാക്കി മാറ്റി. കൂടാതെ അദ്ദേഹം വളരെ ദരിദ്രനുമായിരുന്നു. അതിനാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ശരീരവും വസ്ത്രങ്ങളും പൊടിപിടിച്ച നിലയിലായിരുന്നു ഉണ്ടാകാറുള്ളത്. ഒരിക്കല്‍ ചൂടിൽ വിയർത്തുകൊണ്ട് ചന്തയിൽ സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ രൂപത്തെയും വൃത്തിയെയും കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് തന്നെ വലിയ മതിപ്പില്ലായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രവാചകന്‍റെ(സ) ഹൃദയത്തിൽ ഈ മനുഷ്യന് വലിയൊരു സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തെ പ്രവാചകൻ(സ) വളരെയധികം ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു.

അദ്ദേഹം ചന്തയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, പ്രവാചകൻ(സ) പിന്നിലൂടെ വന്ന് തന്‍റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കണ്ണുകൾ മൂടി. ഇത് പ്രവാചകൻ(സ) ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം, സന്തോഷത്തോടെ പ്രവാചകനെ(സ) കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വസ്ത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്ന അഴുക്ക് പ്രവാചകന്‍റെ(സ) വസ്ത്രത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചുവെങ്കിലും, പ്രവാചകൻ(സ) അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല. ശേഷം, ഈ അടിമയെ ആരാണ് വാങ്ങുക എന്ന് പ്രവാചകൻ(സ) ചോദിച്ചു. താൻ ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനാണെന്നും തന്നെ വിറ്റാൽ ലാഭമൊന്നും ലഭിക്കില്ലെന്നും അദ്ദേഹം പ്രവാചകനോട്(സ) പറഞ്ഞു. എന്നാൽ, ഇത് നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട്, അല്ലാഹുവിന്‍റെ ദൃഷ്ടിയിൽ അദ്ദേഹം വളരെ വിലപ്പെട്ടവനാണെന്ന് പ്രവാചകൻ(സ) അരുളി.

പ്രവാചകൻ(സ) വീട്ടിലെ സമയം മൂന്നായി ഭാഗിച്ചിരുന്നു. ഒരു ഭാഗം അല്ലാഹുവിനു വേണ്ടിയും, ഒരു ഭാഗം തന്‍റെ കുടുംബത്തിനു വേണ്ടിയും, ഒരു ഭാഗം തനിക്കുവേണ്ടിയുമാണ് നീക്കിവെച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, തനിക്കുള്ള സമയത്തെ അദ്ദേഹം തന്‍റെ അനുചരന്മാരെ കാണുന്നതിനും അവർക്ക് ദീൻ (മതം) പഠിപ്പിക്കുന്നതിനുമായി വീതിച്ചു നൽകി. പ്രവാചകൻ(സ) പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ, അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം അനുചരന്മാരെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും അവർക്കിടയിൽ ഭിന്നിപ്പുണ്ടാകാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം എല്ലാവർക്കും ആദരവ് നൽകി. ആളുകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ജാഗ്രത പുലർത്തിയിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് അവർക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത രീതിയിലായിരുന്നു. എങ്കിലും എല്ലാവരെയും സന്തോഷത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നത്. മറ്റുള്ളവരുടെ ക്ഷേമത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അന്വേഷിക്കുമായിരുന്നു. നല്ല കാര്യങ്ങളെ അദ്ദേഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും തിന്മകളെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്തു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹം മധ്യമമാർഗം സ്വീകരിച്ചു. ഏത് സാഹചര്യത്തെയും നേരിടാൻ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും സജ്ജമായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം നീതിമാനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വീക്ഷണത്തിൽ, സഹാനുഭൂതിയും സഹായമനസ്ഥിതിയും ഉള്ളവരാണ് പദവിയിൽ ഏറ്റവും ഉയർന്നവർ. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യവുമായി പ്രവാചകന്‍റെ(സ) അടുത്ത് വരികയും, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പക്കൽ നൽകാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്താൽ, അദ്ദേഹം അത് നൽകുമായിരുന്നു. നൽകാൻ ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം സ്നേഹത്തോടെ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ സദസ്സുകൾ അറിവ്, മാന്യത, ക്ഷമ, രഹസ്യസ്വഭാവം എന്നിവയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടവയായിരുന്നു. അവിടെ ശബ്ദമുയർത്താറില്ലായിരുന്നു, പരദൂഷണം ഉണ്ടാകാറില്ലായിരുന്നു, ആത്മീയ പദവികളിലല്ലാതെ മറ്റാരെയും മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ഉയർന്നവരായി കണക്കാക്കിയിരുന്നില്ല. ദരിദ്രരെ അദ്ദേഹം സംരക്ഷിക്കുകയും അപരിചിതരുടെ കാര്യത്തിൽ ശ്രദ്ധാലുവായിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരിക്കൽ ഒരു ക്രൈസ്തവൻ പ്രവാചകനെ(സ) സന്ദർശിക്കാൻ വരികയുണ്ടായി. അദ്ദേഹത്തെ വളരെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച പ്രവാചകൻ(സ), ആ വ്യക്തിക്ക് വയറുനിറയെ ഭക്ഷണം നൽകി സൽക്കരിച്ചു. അന്ന് രാത്രി, ആ ക്രൈസ്തവൻ കിടന്നിരുന്ന വിരിപ്പ് അശുദ്ധമാക്കുകയുണ്ടായി. നാണക്കേട് തോന്നിയ ആ ക്രൈസ്തവൻ രാവിലെ തന്നെ അവിടെ നിന്നും വേഗത്തിൽ സ്ഥലം വിട്ടു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, വിരിപ്പ് അശുദ്ധമായത് കണ്ട പ്രവാചകൻ(സ) അത് സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് വൃത്തിയാക്കാൻ തുടങ്ങി. അനുചരന്മാർ അത് തങ്ങള്‍ ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞുവെങ്കിലും, ആ വ്യക്തി തന്‍റെ അതിഥിയായതുകൊണ്ട് താൻ തന്നെ വൃത്തിയാക്കുമെന്ന് പ്രവാചകൻ(സ) ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ്, താൻ മറന്നുവെച്ച സ്വർണ്ണ ക്രൂശ് അണിഞ്ഞ മാല എടുക്കാൻ ആ ക്രൈസ്തവൻ തിരികെ വന്നു. വിരിപ്പ് വൃത്തിയാക്കുന്ന പ്രവാചകന്‍റെ(സ) വിനയം കണ്ട ആ ക്രൈസ്തവൻ അങ്ങേയറ്റം ആകൃഷ്ടനാവുകയും ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തു.