മുഹമ്മദ് നബി (സ) : മനുഷ്യരാശിക്ക് ഉദാത്ത മാതൃക

വാഗ്ദത്ത മസീഹ്(അ) പറയുന്നു:

“മറ്റെല്ലാവരെയും ഒഴിവാക്കി, ദൈവത്തിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിതനായതിന്‍റെ യഥാർത്ഥ മാതൃക അല്ലാഹുവിന്‍റെ റസൂലും നമ്മുടെ പ്രവാചകനുമായ നബിതിരുമേനി(സ) തന്നെയാണ്. നബി തിരുമേനി(സ) ആരുടെയും പ്രശംസയെക്കുറിച്ചോ ആക്ഷേപങ്ങളെക്കുറിച്ചോ തെല്ലും വ്യാകുലപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. എണ്ണമറ്റ ദുരിതങ്ങൾ അവിടുത്തേക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നെങ്കിലും, അവിടുന്ന് അവയെ ഒട്ടും ഗൗനിച്ചതേയില്ല. താൻ പൂർത്തീകരിക്കാൻ വന്ന ദൈവീകനിയോഗത്തിൽ നിന്നും നബി തിരുമേനി(സ)യെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ യാതൊരുവിധ അത്യാഗ്രഹങ്ങൾക്കോ പ്രലോഭനങ്ങൾക്കോ സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഈയൊരു അവസ്ഥ തന്നിൽത്തന്നെ കാണാൻ സാധിക്കുകയും, തങ്ങളുടെ പരീക്ഷണത്തിൽ വിജയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ, അയാൾ ഒരിക്കലും അശ്രദ്ധനും സംതൃപ്തനുമായി ഇരിക്കാൻ പാടുള്ളതല്ല.”

കൂടാതെ, ഒരു വ്യക്തി അല്ലാഹുവിലേക്ക് സമ്പൂർണ്ണമായി സമർപ്പിതനാകുമ്പോൾ മാത്രമേ അവനിൽ തവക്കുൽ (ഭരമേല്പിക്കൽ) വളർത്തിയെടുക്കാൻ സാധിക്കൂ എന്ന കാര്യവും ഓർമ്മിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതായത്, അല്ലാഹുവിൽ ഭരമേല്പിക്കുന്ന ഒരുവനായിത്തീരുന്നതിന്, അയാൾ ആദ്യം അവനിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി അർപ്പിതനാകുക എന്നത് ഒരു മുൻവ്യവസ്ഥയാണ്. കാരണം, ഒരാൾ മറ്റുള്ളവരുമായി ആശ്രയത്വത്തിന്‍റെയും വിശ്വാസത്തിന്‍റെയും ബന്ധം വെച്ചുപുലർത്തുന്നിടത്തോളം കാലം അയാൾക്ക് എങ്ങനെയാണ് തികച്ചും അല്ലാഹുവിൽ മാത്രം ഭരമേല്പിക്കാൻ സാധിക്കുക? ഒരാൾ ദൈവമാർഗ്ഗത്തിൽ തന്‍റെ സർവ്വ ബന്ധങ്ങളും വേർപെടുത്തുമ്പോൾ, അയാൾ ലൗകികതയിൽ നിന്ന് സ്വയം വിട്ടുനിൽക്കുകയും അല്ലാഹുവുമായി ഒരു ദൃഢബന്ധം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; അല്ലാഹുവിൽ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസമുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ നബിതിരുമേനി(സ) ദൈവത്തിലേക്ക് പരിപൂർണ്ണമായും സമർപ്പിതനായ ഒരു വ്യക്തിയായിരുന്നതുപോലെ തന്നെ, അവിടുത്തേക്ക് അല്ലാഹുവിൽ അചഞ്ചലമായ തവക്കുലും ഉണ്ടായിരുന്നു. വലിയ ജനസമൂഹങ്ങളെയും ഗോത്രങ്ങളെയും നയിച്ചിരുന്ന ശക്തരായ ഗോത്രത്തലവന്മാരെക്കണ്ട് അവിടുന്ന് ഒട്ടും ഭയപ്പെടാതിരുന്നതും, അവരുടെ എതിർപ്പുകൾ അദ്ദേഹത്തെ തെല്ലുപോലും സ്വാധീനിക്കാതിരുന്നതും ഇക്കാരണത്താലാണ്. സർവ്വശക്തനായ അല്ലാഹുവിന്‍റെ അസ്തിത്വത്തിൽ നബിതിരുമേനി(സ) ക്ക് അസാധാരണമായ വിശ്വാസമാണുണ്ടായിരുന്നത്. ജനങ്ങൾക്ക് യാതൊരുവിധ ശക്തിയുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട്, തന്‍റെ മേൽ ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട മഹത്തായ ഉത്തരവാദിത്തം അവിടുന്ന് ഏറ്റെടുക്കുകയും ലോകത്തെ മുഴുവൻ എതിരിടുകയും ചെയ്തത് അങ്ങനെയാണ്. ഇത് അല്ലാഹുവിലുള്ള ഭരമേല്പിക്കലിന്‍റെ അതിമഹത്തായ ഒരു മാതൃകയാണ്; ലോകത്ത് സമാനതകളില്ലാത്ത ഒന്നാണത്, എന്തെന്നാൽ ഇതിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന് സർവ്വ പ്രാധാന്യവും നൽകുകയും, ലോകം മുഴുവൻ ആ മനുഷ്യന്‍റെ എതിരാളിയായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ദൈവത്തെ നേരിൽ കണ്ടതുപോലെ അനുഭവപ്പെടുകയും, ഇതിനുശേഷം തീർച്ചയായും മറ്റൊരു വാതിൽ തങ്ങൾക്കായി തുറക്കപ്പെടുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ ഒരു വ്യക്തിയിൽ ഈയൊരു അവസ്ഥ രൂപപ്പെടുകയില്ല. ഒരാളിൽ ഈ വിശ്വാസവും ഉറപ്പും ഉടലെടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ, ദൈവമാർഗ്ഗത്തിൽ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളുടെ ശത്രുത പോലും സന്തോഷത്തോടെ സഹിക്കാൻ അയാൾ സന്നദ്ധനാകുന്നു. കാരണം, അല്ലാഹു തനിക്ക് പുതിയ സുഹൃത്തുക്കളെ നൽകുമെന്ന് അത്തരം ആളുകൾക്കറിയാം. അതിലും ഉത്തമമായത് തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട്, അവർ തങ്ങളുടെ സ്വത്തുക്കൾ പോലും ത്യജിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, മറ്റെല്ലാറ്റിനെയും മാറ്റിനിർത്തി ദൈവത്തിലേക്ക് സമ്പൂർണ്ണമായി അർപ്പിതനാവുക എന്നാൽ ദൈവപ്രീതിക്ക് സർവ്വ പ്രാധാന്യവും നൽകുക എന്നാണ് അർത്ഥം. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ദൈവത്തോടുള്ള പരിപൂർണ്ണ സമർപ്പണവും ദൈവത്തിലുള്ള തവക്കുലും (ഭരമേല്പിക്കൽ) ഇരട്ടകളെപ്പോലെയാണ്. ദൈവത്തോടുള്ള പരിപൂർണ്ണ സമർപ്പണത്തിന്‍റെ അന്തസ്സത്ത ദൈവത്തിലുള്ള തവക്കുലാണ്; ദൈവത്തിലുള്ള തവക്കുലിന്‍റെ മുൻവ്യവസ്ഥ ദൈവത്തോടുള്ള പരിപൂർണ്ണ സമർപ്പണവുമാണ്. ഈ വിഷയത്തിൽ എന്‍റെ വിശ്വാസം ഇതാണ്.’ (മൽഫൂസാത്ത്, ഭാഗം 4, പേജ് 27-28)

വാഗ്ദത്ത മസീഹ്(അ) മറ്റൊരിടത്ത് ഇപ്രകാരം പറയുന്നു.

“സർവ്വശക്തനായ അല്ലാഹു ദുർബലനാണെന്ന് നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും വിചാരിക്കരുത്. തീർച്ചയായും അവൻ അപാരമായ ശക്തിയുള്ളവനാണ്. ഏതൊരു കാര്യത്തിലും പിന്തുണയ്ക്കായി നിങ്ങൾ അവനിൽ ഭരമേല്പിക്കുമ്പോൾ, അവൻ നിങ്ങളുടെ സഹായത്തിനെത്തും.

‘ആര് അല്ലാഹുവിൽ ഭരമേല്പിക്കുന്നുവോ, അവന് അല്ലാഹു തന്നെ മതിയായവനാകുന്നു.’

എന്നാൽ, ഈ വചനങ്ങളിലൂടെ ആദ്യമായി അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെട്ടവർ തികഞ്ഞ വിശ്വാസികളായിരുന്നു. അവരുടെ ചിന്തകളെല്ലാം ദീനിനെ (മതത്തെ) ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ളതായിരുന്നു, തങ്ങളുടെ ഭൗതിക കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവർ അല്ലാഹുവിൽ ഭരമേല്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ടാണ് അത്യുന്നതനായ അല്ലാഹു അവർക്ക് ആശ്വാസം നൽകുകയും താനാണ് അവരുടെ അവലംബമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്തത്. അതിനാൽ, തഖ്‌വയുടെ (ഭയഭക്തിയുടെ) അനുഗ്രഹങ്ങളിലൊന്ന്, ഒരു ഭക്തന്‍റെ മതപരമായ കാര്യങ്ങളെ ബാധിക്കുന്ന ആപത്തുകളിൽ നിന്ന് അത്യുന്നതനായ അല്ലാഹു അവന് സംരക്ഷണം നൽകുന്നു എന്നതാണ്. അക്ഷരജ്ഞാനമില്ലാത്തവനായിരുന്നിട്ടും വേദക്കാരും തത്ത്വചിന്തകരും അതിബുദ്ധിജീവികളും പണ്ഡിതന്മാരും മഹാജ്ഞാനികളും ഉൾപ്പെടുന്ന ലോകത്തെ മുഴുവൻ നബിതിരുമേനി(സ) ക്ക് അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, നബിതിരുമേനി(സ) ക്ക് അളവറ്റ ആത്മീയവിഭവങ്ങൾ നൽകി അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നതിനാൽ, അവിടുന്ന് അവരെയെല്ലാം അതിജയിക്കുകയും അവരുടെ തെറ്റുകളെ തിരുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ ആത്മീയവിഭവം സമാനതകളില്ലാത്ത ഒന്നാണ്.” (മൽഫൂസാത്ത്, ഭാഗം 1, പേജ് 11)