അവിശ്വാസികള്‍ നബിതിരുമേനി(സ) രക്തസാക്ഷിയായി എന്ന വ്യാജവാര്‍ത്ത പ്രചരിപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. ഈ വ്യാജവാര്‍ത്ത ആദ്യമായി ആരാണ് പ്രചരിപ്പിച്ചത് എന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച് വിവിധ നിവേദനങ്ങളുണ്ട്. ഹദ്റത്ത് സാബിത് അന്‍സാറുകളോട് പറഞ്ഞു: ഒരുവേള നബിതിരുമേനി(സ) രക്തസാക്ഷിയായിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ തന്നെയും അല്ലാഹു ജീവനുള്ളവനാണ് അവന് വേണ്ടി നാം പോരാടുന്നതാണ്. തുടര്‍ന്ന് മുസ്ലീംകളുടെ ഈ ചെറുസംഘം ഖാലിദ് ബിന്‍ വലീദ് ഉള്‍പ്പെടുന്ന അവിശ്വാസികളുടെ സംഘവുമായി ഏറ്റുമുട്ടി. ഖാലിദിന്റെ സൈന്യം എത്രത്തോളം ശക്തമായി തിരിച്ചടിച്ചുവെന്നാല്‍ ഈ മുസ്ലിം സംഘത്തില്‍പ്പെട്ടവരെല്ലാം രക്തസാക്ഷികളായി. ഹദ്റത്ത് മിര്‍സാ ബശീര്‍ അഹ്‌മദ് സാഹിബ് പറയുന്നു: ആ സമയത്ത് മുസ്‌ലീങ്ങള്‍ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. നബിതിരുമേനി(സ) രക്തസാക്ഷിയായെന്ന വാര്‍ത്ത കേട്ട് യുദ്ധക്കളത്തില്‍ നിന്ന് ഓടിപ്പോയവരായിരുന്നു അവരില്‍ ഒരു വിഭാഗം. എന്നാല്‍ ഈ സംഘം എണ്ണത്തില്‍ മറ്റുള്ളവരേക്കാളും കുറവായിരുന്നു. ഹദ്റത്ത് ഉസ്മാന്‍ ബിന്‍ അഫ്ഫാന്‍(റ)വും അവരില്‍ പ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനില്‍ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, അക്കാലത്തെ പ്രത്യേക സാഹചര്യങ്ങളും ഈ ആളുകളുടെ ഹൃദയംഗമമായ വിശ്വാസവും ആത്മാര്‍ത്ഥതയും കണക്കിലെടുത്ത് അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് പൊറുത്തു കൊടുക്കുകയുണ്ടായി. ഈ ആളുകളില്‍ നിന്ന് ചിലര്‍ മദീന വരെ എത്തിയിരുന്നു. അവര്‍ മുഖേന നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ രക്തസാക്ഷിത്വവും മുസ്ലീം സൈന്യത്തിന്റെ പരാജയവും സംബന്ധിച്ച വാര്‍ത്തകള്‍ മദീനയിലും എത്തി. മദീനയില്‍ ഒരു വിലാപാവസ്ഥ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു. മുസ്ലീം പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, ചെറുപ്പക്കാരും പ്രായമായവരുമായ എല്ലാവരും, അത്യധികം പരിഭ്രാന്തരായി നഗരത്തിന് പുറത്തിറങ്ങി. ഉഹുദിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ചിലര്‍ ശത്രുനിരയിലേക്ക് കുതിക്കുകയുണ്ടായി. രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടര്‍ ഇതുവരെ ഓടിപ്പോയില്ലെങ്കിലും, നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ രക്തസാക്ഷിത്വ വാര്‍ത്ത കേട്ടപ്പോള്‍ നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയോ ഇനി യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത് പ്രയോജനകരമല്ലെന്ന് ചിന്തിക്കുകയോ ചെയ്തവരായിരുന്നു. അതിനാല്‍, അവര്‍ യുദ്ധക്കളത്തിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് നീങ്ങി, തല താഴ്ത്തി ഇരുന്നു. പരാജയപ്പെടാതെ യുദ്ധം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടിരുന്നവരായിരുന്നു മൂന്നാമത്തെ കൂട്ടര്‍. അവരില്‍ ചിലര്‍ നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ ചുറ്റും കൂടിയിരുന്നവരായിരുന്നു. അവര്‍ അഭൂതപൂര്‍വമായ വീര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും, അവരില്‍ ഭൂരിഭാഗവും പരസ്പരം ചിതറിക്കിടക്കുന്ന അവസ്ഥയില്‍ യുദ്ധക്കളത്തില്‍ പോരാടുകയും ചെയ്തു.

ഇക്കൂട്ടരും നബിതിരുമേനി(സ) ജീവനോടെയുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ രണ്ടാമത്തെ വിഭാഗത്തില്‍പ്പെട്ടവരും ഉന്മാദരെ പോലെ തിരുനബിയുടെ ചുറ്റും ഒത്തുകൂടികൊണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ യുദ്ധത്തിന്റെ അവസ്ഥ എങ്ങനെയായിരുന്നുവെന്നാല്‍ ഖുറൈശികള്‍ സമുദ്രതിരമാലകളെ പോലെ ആക്രമിച്ചു മുന്നേറി കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. യുദ്ധക്കളത്തില്‍ എല്ലാ ദിക്കുകളില്‍ നിന്നും അമ്പുകളും കല്ലുകളും മഴ വര്‍ഷിക്കുന്നത് പോലെ മുസ്ലിങ്ങളുടെ മേല്‍ പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ അപകടാവസ്ഥ കണ്ടപ്പോള്‍, പ്രസ്തുത അനുയായികള്‍ നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ ചുറ്റും നിന്നുകൊണ്ട് നബിയെ സംരക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാല്‍ ചില സമയങ്ങളില്‍ ആക്രമണം ശക്തമായപ്പോള്‍ നബിതിരുമേനി(സ) ഒറ്റപ്പെട്ട സന്ദര്‍ഭങ്ങളും ഉണ്ടായി. അത്തരമൊരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍, സഅദ് ബിന്‍ അബീവഖാസ്(റ) യുടെ വിഗ്രഹാരാധകനായ സഹോദരന്‍ ഉത്ബ ബിന്‍ അബി വഖാസ് എറിഞ്ഞ കല്ല് നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ അനുഗൃഹീതമായ മുഖത്ത് പതിച്ചു, അത് മുഖേന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല്ല് പൊട്ടുകയും ചുണ്ടിന് മുറിവേല്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. അധികം താമസിയാതെ അബ്ദുല്ലാഹി ബിന്‍ ശിഹാബ് എറിഞ്ഞ മറ്റൊരു കല്ല് കാരണം നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ നെറ്റിയില്‍ മുറിവേറ്റു. ഇബ്നു ഖുമാഅ എറിഞ്ഞ മൂന്നാമതൊരു കല്ല് നബിയുടെ അനുഗൃഹീത കവിള്‍ത്തടത്തില്‍ തട്ടി. അതിലൂടെ നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ ‘മിഗ്ഫാര്‍’ അഥവാ ശിരോകവചത്തിലെ രണ്ട് വളയങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിളില്‍ തുളച്ചു കയറി. സഅദ് ബിന്‍ അബീ വഖാസ്(റ) തന്റെ സഹോദരന്‍ ഉത്ബയുടെ ചെയ്തിയില്‍ വളരെ രോഷാകുലനായിരുന്നു, ഉഹുദ് ദിനത്തില്‍ ഉത്ബയെ കൊല്ലാനുണ്ടായത്ര ആവേശാതിരേകം മറ്റൊരു ശത്രുവിനെയും കൊല്ലാന്‍ തനിക്ക് ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുമായിരുന്നു.

(സീറത്ത് ഖാത്തമുന്നബിയ്യീന്‍ വാള്യം 2, പേജ് 335-337)