ഒരിക്കൽ രാത്രിയിൽ താൻ ഉണർന്നപ്പോൾ തിരുനബി(സ)യെ കിടക്കയിൽ കണ്ടില്ല എന്ന് ആയിശ (റ) നിവേദനം ചെയ്തതായി ഹുസൂർ വിവരിക്കുന്നു. അവർ ചുറ്റും തിരഞ്ഞു നോക്കുകയും തിരുനബി(സ) പ്രാർത്ഥനയിലാണെന്ന് മനസിലാക്കുകയും ചെയ്‌തു. അദ്ദേഹം സുജൂദിലായിരുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ അപ്രീതിയിൽ നിന്ന് അവന്റെ പ്രീതിയിലേക്കും അല്ലാഹുവിന്റെ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് അവന്റെ സ്നേഹത്തിലേക്കും സംരക്ഷണം തേടുകയായിരുന്നു. കൂടാതെ, അല്ലാഹു പഠിപ്പിച്ചുതന്ന വാക്കുകളിലൂടെയല്ലാതെ അവനെ സ്തുതിക്കാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്നും അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഹുസൂർ ഹദ്റത്ത് ആയിഷ(റ) ൽ നിന്നുള്ള മറ്റൊരു നിവേദനം കൂടി ഉദ്ധരിക്കുകയുണ്ടായി. അതിൽ പറയുന്നു: “അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതർ (സ) എന്നോടൊപ്പം രാത്രി ചിലവഴിക്കേണ്ട ഊഴമായിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹം ചരിഞ്ഞു കിടക്കുകയും തന്റെ പുതപ്പ് പുതയ്ക്കുകയും തന്റെ ചെരുപ്പുകൾ അഴിച്ച് പാദത്തിനരികിൽ വെക്കുകയും ചെയ്‌തു. തന്റെ മേലങ്കിയുടെ ഒരറ്റം വിരിച്ച് അദ്ദേഹം കിടന്നു. ഞാൻ ഉറങ്ങി എന്ന് കരുതിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം പതിയെ തന്റെ പുതപ്പ് മാറ്റുകയും പതിയെ ചെരിപ്പ് ധരിക്കുകയും ചെയ്‌തു. വളരെ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി നിശബ്ദമായി വാതിൽ അടച്ചു.

ഉടൻതന്നെ ഞാൻ തല മറച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മുഖപടം ധരിച്ച് അരശ്ശീല മുറുക്കി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ പുറപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ബഖീഅ് എത്തുന്നത് വരെ പിന്തുടർന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം നിന്നു, വളരെയധികം നേരം നിന്നു. ശേഷം തന്റെ കൈകൾ മൂന്നുതവണ ഉയർത്തി. പിന്നീട് അദ്ദേഹം മടങ്ങി, ഞാനും മടങ്ങി. അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ നടന്നപ്പോൾ ഞാനും വേഗം നടന്നു. അദ്ദേഹം ഓടിയപ്പോൾ ഞാനും ഓടി. അദ്ദേഹം (വീട്ടിൽ) എത്തിയപ്പോൾ ഞാനും (വീട്ടിൽ) എത്തി. എങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന് മുമ്പേ ഞാൻ (വീടിന്) അകത്ത് കടന്ന് കിടക്കയിൽ കിടന്നു. തിരുനബി(സ) (വീടിന്) അകത്തു വന്നപ്പോൾ ചോദിച്ചു: ‘ആയിഷാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ ഇങ്ങനെ കിതയ്ക്കുന്നത്?’ ഞാൻ പറഞ്ഞു: ‘ഒന്നുമില്ല.’ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ‘നീ എന്നോട് പറയണം, അല്ലെങ്കിൽ സൂക്ഷ്മജ്ഞാനിയും സർവ്വജ്ഞനുമായവൻ (അല്ലാഹു) എനിക്ക് വിവരം നൽകും.’ അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: ‘അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ (സ), എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അങ്ങേക്ക്  തെണ്ടമാകട്ടെ’. എന്നിട്ട് ഞാൻ നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം വിവരിച്ചു.

അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു: ‘എനിക്ക് മുന്നിലായി കണ്ട ആ നിഴൽ നിന്റേതായിരുന്നോ?’ ഞാൻ പറഞ്ഞു: ‘അതെ.’ അപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്റെ നെഞ്ചിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് തട്ടിയിട്ട് ചോദിച്ചു: ‘അല്ലാഹുവും അവന്റെ ദൂതനും നിന്നോട് അനീതി കാണിക്കുമെന്ന് നീ കരുതിയോ?’ അവർ മറുപടി പറഞ്ഞു: ‘മനുഷ്യർ എന്ത് മറച്ചുവെച്ചാലും അത് അല്ലാഹു അറിയും.’

അദ്ദേഹം (നബി (സ)) തുടർന്നു: ‘നീ എന്നെ കണ്ട സമയത്ത് ജിബ്രീൽ (അ) എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹം നീ കാണാതെ എന്നെ വിളിച്ചു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് മറുപടി നൽകി. നീ വസ്ത്രം ശരിയായി ധരിച്ചിരുന്നില്ലാത്തതിനാൽ ഞാനും അത് നിന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെച്ചു. നീ ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി. നീ ഭയക്കുമെന്ന് കരുതി ഞാൻ നിന്നെ ഉണർത്താൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ജിബ്രീൽ (അ) പറഞ്ഞു: ബഖിയിലെ നിവാസികളുടെ (അതായത് ഖബറിൽ അടക്കിയവരുടെ) അടുത്തേക്ക് ചെല്ലാനും അവർക്കായി പാപമോചനത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കാനും നിന്റെ നാഥൻ നിന്നോട് കൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.’

ഞാൻ ചോദിച്ചു: ‘അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ(സ), അവർക്കായി ഞാൻ എങ്ങനെയാണ് പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടത്? (എങ്ങനെയാണ് അവർക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ പാപമോചനം തേടേണ്ടത്?)’ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ‘ഇപ്രകാരം പറയുക: ഈ പട്ടണത്തിലെ (ശ്‌മശാനത്തിലെ) നിവാസികളായ മുസ്‌ലിങ്ങൾക്കും വിശ്വാസികൾക്കും മേൽ സമാധാനമുണ്ടാവട്ടെ. നമ്മിൽ നിന്ന് നേരത്തെ പോയവരോടും ഇനി വരാനിരിക്കുന്നവരോടും അല്ലാഹു കരുണ കാണിക്കട്ടെ. അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിക്കുന്നുവെങ്കിൽ തീർച്ചയായും ഞങ്ങളും നിങ്ങളോടൊപ്പം ഒത്തുചേരുന്നതാണ്.'”

ഒരിക്കൽ നബി (സ) പ്രാർത്ഥനയിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരയുന്നത് ഹദ്റത്ത് ആയിഷ (റ) കാണാനിടയായ സന്ദർഭവും ഹുസൂർ വിവരിച്ചു. അല്ലാഹു അങ്ങയുടെ മുൻകഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാ പിഴവുകളും പൊറുത്തുതന്നിരിക്കെ അങ്ങ് എന്തിനാണ് പ്രാർത്ഥനയിൽ ഇപ്രകാരം കരയുന്നത് എന്ന് അവർ തിരുനബി(സ)യോട് ചോദിച്ചു.
തിരുനബി(സ) മറുപടി നൽകി: “ഞാൻ നന്ദിയുള്ള ഒരു ദാസനാകേണ്ടതില്ലയോ?”