പരിശുദ്ധ പ്രവാചകന്(സ) ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഒരു ഉദാഹരണമായി ഉഹ്ദ് യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഖലീഫാ തിരുമനസ്സ് പരാമർശിച്ചു. ഉഹ്ദ് ദിനത്തിൽ പ്രവാചകൻ(സ) ഒരു അമ്പെയ്ത്ത് സംഘത്തെ നിയോഗിക്കുകയും, യുദ്ധത്തിൽ മുസ്ലീങ്ങൾ വിജയിച്ചാലും പരാജയപ്പെട്ടാലും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറരുതെന്ന് അവരോട് കർശനമായി നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, മുസ്ലീങ്ങൾ അവിശ്വാസികളെ പരാജയപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, യുദ്ധമുതലുകളിൽ ആകൃഷ്ടരായ അമ്പെയ്ത്ത് സംഘം അവ ശേഖരിക്കാനായി തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു. ആ നിമിഷം അല്ലാഹുവിന്റെ സഹായം പിൻവലിക്കപ്പെടുകയും, വിജയമെന്ന് തോന്നിച്ച സാഹചര്യം പരാജയത്തിലേക്ക് മാറുകയും ചെയ്തു. ശത്രു സൈന്യം പിന്നിലൂടെ വന്ന് ആക്രമിക്കുകയും 70 മുസ്ലീങ്ങൾ രക്തസാക്ഷികളാവുകയും ചെയ്തു.

ഈ സമയത്ത് അബൂ സുഫിയാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, പരിശുദ്ധ പ്രവാചകൻ(സ) എവിടെയാണെന്ന്. കൂടെയുള്ള അനുചരന്മാരോട് നിശബ്ദരായിരിക്കാൻ പ്രവാചകൻ(സ) നിർദ്ദേശിച്ചു. അതുപോലെ അബൂ സുഫിയാൻ ഹദ്റത്ത് അബൂബക്കറിനെയും(റ) ഹദ്റത്ത് ഉമറിനെയും(റ) കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; അപ്പോഴും ഒന്നും പറയരുതെന്ന് പ്രവാചകൻ(സ) നിർദ്ദേശിച്ചു. ഇതിനെത്തുടർന്ന്, അവർ എല്ലാവരും മരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമെന്നും അല്ലെങ്കിൽ അവർ മറുപടി നൽകിയേനെ എന്നും അബൂ സുഫിയാൻ പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട് സഹിക്കാനാവാതെ ഹദ്റത്ത് ഉമർ(റ) പ്രതികരിച്ചു. പ്രവാചകൻ(സ) ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. മറുപടിയായി അബൂ സുഫിയാൻ തങ്ങളുടെ വിഗ്രഹമായ ‘ഹുബലിനെ’ പുകഴ്ത്തി മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കി. ദൈവത്തിന് നേരെയുള്ള ഈ വെല്ലുവിളി സഹിക്കാൻ പ്രവാചകനായില്ല. ഉടൻ തന്നെ ‘അല്ലാഹുവാണ് അത്യുന്നതനും മഹത്വമുള്ളവനും’ എന്ന് മറുപടി നൽകാൻ അദ്ദേഹം അനുചരന്മാരോട് നിർദ്ദേശിച്ചു.

അബൂ സുഫിയാൻ പറഞ്ഞു, “ഞങ്ങൾക്ക് ഉസ്സ (വിഗ്രഹം) ഉണ്ട്, നിങ്ങൾക്ക് ഉസ്സയില്ല.” അപ്പോൾ പ്രവാചകൻ(സ) പറഞ്ഞു, “അല്ലാഹുവാണ് ഞങ്ങളുടെ സഹായി, നിങ്ങൾക്ക് സഹായിയുമില്ല” എന്ന് മറുപടി നൽകാൻ. ചുരുക്കത്തിൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ സ്ഥാനത്തെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമായപ്പോൾ പ്രവാചകൻ(സ) സ്വന്തം ജീവനെപ്പോലും ചിന്തിച്ചില്ല. തന്റെ മരണം ശത്രുക്കൾ ആഘോഷിക്കുമ്പോഴും നിശബ്ദത പാലിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ച അദ്ദേഹം, ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന് കളങ്കം ഏൽക്കുന്ന സന്ദർഭം വന്നപ്പോൾ മറുപടി നൽകാൻ കൽപ്പിച്ചു.

അഹ്‌മദിയ്യ മുസ്ലീം ജമാഅത്തിന്റെ രണ്ടാം ഖലീഫ ഹദ്റത്ത് മീർസ ബഷീറുദ്ദീൻ മഹ്മൂദ് അഹ്‌മദിൻ്റെ (റ) വാക്കുകൾ ഖലീഫാ തിരുമനസ്സ് ഉദ്ധരിച്ചു: “പ്രവാചകന് ചുറ്റും വലയം തീർത്ത മുസ്ലീങ്ങൾ ശത്രുക്കൾ പിൻവാങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. അവർ രക്തസാക്ഷികൾക്കിടയിൽ നിന്ന് പ്രവാചകന്റെ ശരീരം ഉയർത്തി. പ്രവാചകന്റെ കവിളിൽ തറച്ച ചങ്ങലയുടെ കണ്ണികൾ അബൂ ഉബൈദ ബിൻ അൽ-ജറാഹ് തന്റെ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് കടിച്ചുപിടിച്ച് പുറത്തെടുത്തു; ഈ ശ്രമത്തിനിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ട് പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം പ്രവാചകന് ബോധം തിരികെ ലഭിച്ചു. ചിതറിപ്പോയ മുസ്ലീങ്ങൾ പ്രവാചകനെ മലയടിവാരത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. മുസ്ലീങ്ങളുടെ അവശേഷിച്ച ചെറിയ സംഘത്തെ കണ്ട് അബൂ സുഫിയാൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു, ‘ഞങ്ങൾ മുഹമ്മദിനെ കൊന്നു.’ പ്രവാചകൻ ആ അഹങ്കാരത്തോടെയുള്ള വിളികൾ കേട്ടെങ്കിലും മുസ്ലിങ്ങളോട് മറുപടി നൽകരുതെന്ന് വിലക്കി. സത്യം ശത്രുക്കൾ അറിഞ്ഞാൽ അവർ വീണ്ടും ആക്രമിച്ചേക്കുമെന്നും, തളർന്നവശരായ മുസ്ലിങ്ങൾക്ക് ആ ക്രൂരമായ സംഘത്തോടു വീണ്ടും യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടി വരുമെന്നും അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടു. മുസ്ലിങ്ങളിൽ നിന്ന് മറുപടിയൊന്നും ലഭിക്കാത്തതിനാൽ പ്രവാചകൻ മരിച്ചുവെന്ന് അബൂസുഫിയാൻ ഉറപ്പിച്ചു. അയാൾ തന്റെ ആദ്യത്തെ വിളിയെത്തുടർന്ന് രണ്ടാമതും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ അബൂബക്കറിനെയും കൊന്നിരിക്കുന്നു.” മറുപടി പറയുന്നതിൽ നിന്ന് പ്രവാചകൻ അബൂബക്കറിനെയും വിലക്കി. അബൂസുഫിയാൻ മൂന്നാമതും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ ഉമറിനെയും കൊന്നിരിക്കുന്നു.” മറുപടി നൽകുന്നതിൽ നിന്ന് ഉമറിനെയും പ്രവാചകൻ തടഞ്ഞു. ഇതോടെ, മൂന്നുപേരെയും തങ്ങൾ കൊന്നു കഴിഞ്ഞു എന്ന് അബൂസുഫിയാൻ ആർത്തുവിളിച്ചു.

ഇപ്പോൾ ഉമറിന് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല. അദ്ദേഹം ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങളെല്ലാവരും ജീവനോടെയുണ്ട്, ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ നിങ്ങളോട് പോരാടാനും നിങ്ങളുടെ തല തകർക്കാനും ഞങ്ങൾ സജ്ജരാണ്.” അപ്പോൾ അബൂസുഫിയാൻ അവരുടെ ഗോത്രപരമായ മുദ്രാവാക്യം മുഴക്കി: “ഹുബലിന് സ്തുതി! ഹുബലിന് സ്തുതി! ഹുബൽ ഇസ്‌ലാമിനെ അവസാനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.” (മക്കക്കാരുടെ ദേശീയ വിഗ്രഹമായിരുന്നു ഹുബൽ). ഏകദൈവമായ അല്ലാഹുവിനെതിരെയുള്ള ഈ അഹങ്കാരം സഹിക്കാൻ പ്രവാചകനായില്ല; ആ ദൈവത്തിനു വേണ്ടിയാണല്ലോ തങ്ങളുടെ സർവ്വസ്വവും ത്യാഗം ചെയ്യാൻ പ്രവാചകനും മുസ്ലിങ്ങളും തയ്യാറായത്. തന്റെ മരണവാർത്ത തിരുത്താൻ അദ്ദേഹം വിസമ്മതിച്ചിരുന്നു. സൈനികമായ കാരണങ്ങളാൽ അബൂബക്കറിന്റെയും ഉമറിന്റെയും മരണവാർത്തകൾ തിരുത്തുന്നതിനും അദ്ദേഹം വിസമ്മതിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറിയ സൈന്യത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ശത്രുസൈന്യമാകട്ടെ വലുതും ആവേശത്തിലുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ശത്രു അല്ലാഹുവിനെ അപമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അത്തരമൊരു അപമാനം സഹിക്കാൻ പ്രവാചകന് കഴിഞ്ഞില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവ് ജ്വലിച്ചു. ചുറ്റുമുള്ള മുസ്ലിങ്ങളെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു: “ഏകദൈവമായ അല്ലാഹുവിനെതിരെയുള്ള ഈ അപമാനത്തിന് മറുപടി നൽകാതെ നിങ്ങൾ എന്താണ് നിശബ്ദരായി നിൽക്കുന്നത്?” മുസ്ലിങ്ങൾ ചോദിച്ചു: “പ്രവാചകരെ, ഞങ്ങൾ എന്താണ് പറയേണ്ടത്?” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “പറയുക, ‘അല്ലാഹു മാത്രമാണ് മഹാനും ശക്തനും. അല്ലാഹു മാത്രമാണ് മഹാനും ശക്തനും. അവൻ മാത്രമാണ് ഉന്നതനും ആദരണീയനും. അവൻ മാത്രമാണ് ഉന്നതനും ആദരണീയനും’.”

മുസ്ലിങ്ങൾ അതനുസരിച്ച് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഈ വിളികേട്ട് ശത്രുക്കൾ സ്തംഭിച്ചുപോയി. പ്രവാചകൻ മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവർ ലജ്ജിതരായി നിന്നു. അവരുടെ മുന്നിൽ മുറിവേറ്റവരും തളർന്നവരുമായ ഒരുപിടി മുസ്ലിങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവരെ നശിപ്പിക്കുക എന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നു. എന്നാൽ വീണ്ടും ആക്രമിക്കാൻ അവർ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച വിജയത്തിൽ സംതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിച്ച്, വലിയ ആഘോഷത്തോടെ അവർ മടങ്ങിപ്പോയി.”

പരിശുദ്ധ പ്രവാചകൻ(സ) അല്ലാഹുവിൽ പങ്കുചേർക്കുന്നതിനെ (ശിർക്ക്) അങ്ങേയറ്റം വെറുത്തിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഒരാൾ പ്രവാചകനോട് പറഞ്ഞു, “അല്ലാഹുവും താങ്കളും ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ നടക്കട്ടെ.” അപ്പോൾ പ്രവാചകൻ(സ) ചോദിച്ചു, “നീ എന്നെ അല്ലാഹുവിന് തുല്യനാക്കുകയാണോ? അല്ലാഹു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് മാത്രം പറയുക.”