വാഗ്ദത്ത മസീഹ് ഹദ്റത്ത് മിർസാ ഗുലാം അഹ്‌മദ്(അ) എഴുതുന്നു:

അനേകം ശത്രുക്കൾക്കും വിമർശകർക്കുമിടയിൽ തൻ്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ ഭീഷണികളും അപകടങ്ങളും വകവെക്കാതെ നബിതിരുമേനി(സ) എങ്ങനെയാണ് തൻ്റെ പ്രവാചകത്വ വാദത്തിൽ ദൃഢമായി ഉറച്ചുനിന്നതെന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കുക. വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹം സഹിച്ച പീഡനങ്ങളും കഷ്ടപ്പാടുകളും, വിജയത്തിനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതകളെയും തടയുന്നതായി തോന്നിപ്പിക്കുകയും അവ ഓരോ ദിവസവും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയുമായിരുന്നു അവയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ക്ഷമയോടെയുള്ള പ്രതികരണം, അത് ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങൾക്കായുള്ള പദ്ധതികളല്ലായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. എന്നാൽ തൻ്റെ പ്രവാചകത്വവാദം ഉന്നയിച്ച ആ നിമിഷം തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന് അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ പിന്തുണകൾ പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഒരൊറ്റ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം എണ്ണമറ്റ ശത്രുക്കളെ സമ്പാദിക്കുകയും തനിക്ക് മേൽ അനന്തമായ ദുരിതങ്ങൾ വിളിച്ചുവരുത്തുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം നാട്ടിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം പുറന്തള്ളപ്പെട്ടു, രക്തദാഹികളായ ശത്രുക്കളാൽ വേട്ടയാടപ്പെട്ടു, അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വീടും സ്വത്തും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, അദ്ദേഹത്തെ വിഷം കൊടുത്തു കൊല്ലാൻ ആവർത്തിച്ചുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നു. ഒരുകാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ ഗുണകാംക്ഷികളായിരുന്നവർ അദ്ദേഹത്തിന് എതിരായി മാറുകയും സുഹൃത്തുക്കൾ ശത്രുക്കളാവുകയും ചെയ്തു. അത്രയും കാലം അത്യധികം മനോധൈര്യത്തോടെ അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ച കഠിനമായ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഒരു വഞ്ചകനായ കപടവിശ്വാസിക്ക് ഒരിക്കലും സഹിക്കാനാവില്ല. ഒടുവിൽ ഇസ്‌ലാം വിജയിക്കുകയും സമാധാനത്തിൻ്റെയും സമൃദ്ധിയുടെയും കാലം ആഗതമാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു സമ്പത്തും സമ്പാദിച്ചില്ല, തനിക്കായി കോട്ടകളോ കൊട്ടാരങ്ങളോ പണിതില്ല, ആഡംബരപൂർണ്ണമായ ജീവിതത്തിനായി വിഭവങ്ങൾ ശേഖരിച്ചില്ല, വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാക്കിയതുമില്ല. പകരം, അദ്ദേഹം എല്ലാം അനാഥർക്കും ദരിദ്രർക്കും വിധവകൾക്കും കടബാധ്യതയുള്ളവർക്കും നൽകി, അതേസമയം അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ പോലും വയറു നിറയെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചില്ല. സകല മനുഷ്യരെയും ഗോത്രങ്ങളെയും, എന്തിനേറെ മുഴുലോകത്തെ ബഹുദൈവാരാധകരെയും എതിർത്തുകൊണ്ട് തൗഹീദ് പ്രഖ്യാപിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒട്ടും മടിച്ചില്ല. ഇത് ആ മഹാത്മാവിന്റെ സത്യസന്ധതക്കും ആത്മാർത്ഥതക്കും ഉള്ള വലിയ തെളിവാണ്. വിഗ്രഹാരാധനയിൽ നിന്ന് അവരെ വിലക്കിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളും കുടുംബക്കാരുമാണ് ആദ്യം എതിർത്തത്. വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള സൃഷ്ടി പൂജകളിൽ നിന്നും അനാചാരങ്ങളിൽ നിന്നും അവരെ തടയുകയും സന്യാസിമാരെ അന്ധമായി പിന്തുടരുന്നതിൽ നിന്നും ഈസാ മസീഹിനെ അവഹേളിക്കുന്നതിൽ നിന്നും അവരെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ജൂത സമൂഹം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കടുത്ത ശത്രുവായി മാറുകയും അദ്ദേഹത്തെ വധിക്കാൻ നിരന്തരം ഗൂഢാലോചനകൾ നടത്തുകയും ചെയ്തു. തങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി ഈസാ നബി ദൈവമോ ദൈവപുത്രനോ അല്ലെന്നും ക്രൂശീകരണത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം അവരുടെ പാപങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നും പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ ക്രിസ്ത്യാനികളും സമാനമായ രീതിയിൽ ശത്രുക്കളായി മാറി. അഗ്നി ആരാധകരെയും നക്ഷത്ര ആരാധകരെയും അവരുടെ ആരാധ്യരിൽ നിന്ന് വിലക്കുകയും മോക്ഷത്തിനായി ഏകദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയാൻ അവരെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവരും പ്രകോപിതരായി. സത്യസന്ധമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, ഈ ലോകത്ത് വിജയം നേടുന്നതിന് ആരെങ്കിലും സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങളാണോ ഇവ? അദ്ദേഹത്തിന് ഭൗതികമായ അഭിലാഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, എല്ലാ മതങ്ങളുടെയും വിശ്വാസങ്ങളെ അധിക്ഷേപിക്കുകയും അവരെയെല്ലാം മനോവിഷമത്തിലാക്കി തനിക്കെതിരെ ആക്കിതീർക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് വിവേകപൂർണ്ണമായ കാര്യമാണോ? അവരൊക്കെയും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ രക്തത്തിനായി ദാഹിക്കുന്ന തരത്തിൽ അസ്വസ്ഥരായിരുന്നു, അതേസമയം അവരുടെ ആക്രമണങ്ങളിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ പറയത്തക്ക അനുയായികളൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നുമില്ല. ശത്രുക്കളുള്ളിടത്ത് കുറച്ചെങ്കിലും സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടാകത്തക്ക രീതിയിൽ ചിലരെ വിമർശിക്കുകയും മറ്റു ചിലരെ പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് ലൗകിക കാര്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ അനുയോജ്യമാകുമായിരുന്നില്ലേ? ഉദാഹരണത്തിന്, ലാത്തും ഉസ്സയും സത്യദൈവങ്ങളാണെന്ന് അദ്ദേഹം അറബികളോട് സമ്മതിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അവർ അദ്ദേഹത്തെ അനുസരിക്കുകയും ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അദ്ദേഹത്തെ പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു, കാരണം കുടുംബബന്ധങ്ങൾക്കും ഗോത്രബന്ധങ്ങൾക്കും രാജ്യത്തിൻറെ അന്തസ്സിനും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നവരായിരുന്നു അവർ. അവർ [നബിതിരുമേനി(സ) പഠിപ്പിച്ച] മറ്റെല്ലാ കാര്യങ്ങളോടും യോജിച്ചിരുന്നു. വിഗ്രഹാരാധന അനുവദിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രം അവരുടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ അനുസരണം നേടിയെടുക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിക്കുമായിരുന്നു. അക്കാലഘട്ടത്ത് ഒട്ടും പ്രചാരമില്ലാത്തതും അത് അംഗീകരിക്കുന്നത് മുഖേന അനേകം കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കും മരണസാധ്യതയ്ക്കും കാരണമാകുന്നതുമായ തൗഹീദ് എന്ന വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ മുറുകെ പിടിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ഏവരോടും ശത്രുത പുലർത്താൻ നബിതിരുമേനി(സ)യെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് എന്ത് ഭൗതിക താൽപ്പര്യങ്ങളാണ്? തന്നിൽ നിന്ന് എല്ലാം കവർന്നെടുക്കുന്നതും ഇസ്‌ലാമിലേക്ക് പുതുതായി പരിവർത്തനം ചെയ്തവർക്ക് തടവിനും പീഡനങ്ങൾക്കും കാരണമായിത്തീരുന്നതുമായ ഒരു സിദ്ധാന്തത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ എന്ത് ലൗകിക ലക്ഷ്യമാണ് പ്രേരിപ്പിച്ചത്? ജനങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിനും ആചാരങ്ങൾക്കും വിശ്വാസങ്ങൾക്കും വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങൾ പറയുകയും അതിലൂടെ അവരെ തൻ്റെ കടുത്ത ശത്രുക്കളാക്കി മാറ്റുകയും ആരോടും ബന്ധം പുലർത്താതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ഭൗതിക വിജയം കൈവരിക്കാൻ ആർക്കെങ്കിലും സാധിക്കുമോ? വഞ്ചകരും കള്ളം പറയുന്നവരും ഇങ്ങനെയുള്ള പദ്ധതികളാണോ ആസൂത്രണം ചെയ്യുന്നത്? തന്ത്രശാലികൾ തങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളെ ശത്രുക്കളാക്കുമോ? തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിപരമായ നീക്കങ്ങളിലൂടെ ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ ഒരേസമയം ലോകത്തെ മുഴുവൻ വെല്ലുവിളിക്കുകയും സ്വന്തം ജീവനെക്കുറിച്ച് നിരന്തരമായ ഭയത്തിൽ കഴിയുകയും ചെയ്യുമോ?

ഒരിക്കലുമില്ല, അത്തരക്കാർ എല്ലാവരെയും പ്രീതിപ്പെടുത്താനും എല്ലാ മതങ്ങൾക്കും സത്യത്തിൻ്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകാനും താല്പര്യമുള്ളവരായിരിക്കും. ദൈവത്തിനുവേണ്ടി മനോധൈര്യം കാണിക്കുന്നതും അവൻ്റെ ഏകത്വത്തെയും മഹത്വത്തെയും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നതും അവരുടെ രീതിയല്ല. ഇരയെ ഏറ്റവും എളുപ്പത്തിൽ പിടിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് വല വിരിക്കുകയും കുറഞ്ഞ അധ്വാനത്തിൽ വലിയ ഭൗതിക നേട്ടങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്ന തന്ത്രങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് അവരുടെ രീതി എന്നിരിക്കെ അവർ എന്തിന് അങ്ങനെ ചെയ്യണം? കാപട്യമാണ് അവരുടെ തൊഴിൽ, മുഖസ്തുതിയാണ് അവരുടെ ആചാരം. മധുരമായി സംസാരിക്കുകയും ഇരുപക്ഷത്തിൻ്റെയും പ്രീതി സമ്പാദിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് അവരുടെ അടിസ്ഥാന തത്വം. അവർ ഹിന്ദുക്കളോട് ‘റാം റാം’ എന്ന് ജപിക്കുന്നതുപോലെ അനായാസം മുസ്‌ലിംകളോട് ‘അല്ലാഹ് അല്ലാഹ്’ എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യും. അവർ എല്ലാവരോടും പെട്ടെന്ന് യോജിക്കുകയും അധികാരമുള്ള ഒരാൾ പകലിനെ രാത്രി എന്ന് വിളിച്ചാൽ പോലും, അയാളെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ അവർ ആകാശത്ത് ചന്ദ്രനെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊടുക്കും. അവർക്ക് ദൈവവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല, ദൈവത്തോട് വിശ്വസ്തത കാണിക്കാൻ അവർക്ക് താൽപ്പര്യവുമില്ല. തങ്ങളുടെ സന്തോഷകരമായ ജീവിതത്തിലേക്ക് വേദനയും വേവലാതിയും കൊണ്ടുവരികയും പരീക്ഷണങ്ങളെയും ദുരിതങ്ങളെയും ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുകയും ചെയ്യുകയില്ല. എല്ലാവരോടും അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളെയും അഭിപ്രായങ്ങളെയും ധാരണകളെയും തങ്ങൾ അംഗീകരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാൻ മാത്രമാണ് അവരുടെ ഗുരു അവരെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ശരിയോ തെറ്റോ, സത്യമോ അസത്യമോ, ഗുണമോ ദോഷമോ എന്നതിൽ അവർക്ക് യാതൊരു ഉത്കണ്ഠയുമില്ല. ആര് അവർക്ക് കൈക്കൂലി നൽകുന്നുവോ അവർ നല്ലവരും പുണ്യവാന്മാരും മാന്യരുമായിരിക്കും. തങ്ങളുടെ അഹന്തയെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ ആരാണോ അവരെ പുകഴ്ത്തുന്നത് അവർക്ക് മോക്ഷത്തിൻ്റെയും സ്വർഗ്ഗത്തിൻ്റെയും നിത്യജീവിതത്തിൻ്റെയും സുവാർത്തകൾ നൽകുന്നു. മറുഭാഗത്ത് ഹദ്റത്ത് ഖാതമുൽ അൻബിയായുടെ [ശ്രേഷ്ഠ പ്രവാചകന്റെ] ജീവിതം പഠിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഉന്നതമായ സത്യസന്ധതയും അഖണ്ഡതയും പുലർത്തിയിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അല്ലാഹുവിൻ്റെ സമാധാനവും അനുഗ്രഹവും അദ്ദേഹത്തിന്മേൽ ഉണ്ടാകട്ടെ. ദൈവത്തിനുവേണ്ടി തൻ്റെ ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം എപ്പോഴും സന്നദ്ധനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ജനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഭയപ്പെടുത്തലിൽ നിന്നോ പ്രതീക്ഷകളിൽ നിന്നോ പൂർണ്ണമായും മുക്തനായിരുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല തൻ്റെ രക്ഷിതാവിൽ മാത്രം അദ്ദേഹം ഭരമേൽപ്പിച്ചു. ദൈവഹിതത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സമർപ്പണവും ഭക്തിയും അത്രത്തോളം പൂർണ്ണമായിരുന്നു. തനിക്ക് സംഭവിക്കാനിടയുള്ള വിപത്തുകളെയോ വിഗ്രഹാരാധകരുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന വേദനകളെയോ കഷ്ടപ്പാടുകളെയോ ഭയപ്പെടാതെ അദ്ദേഹം ദൈവത്തിൻ്റെ ഏകത്വം പ്രചരിപ്പിച്ചു. തന്റെ രക്ഷിതാവിന്റെ കല്പന നടപ്പിലാക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം എല്ലാ ക്ലേശങ്ങളെയും പ്രയാസങ്ങളെയും യാതനകളും ഏറ്റുവാങ്ങി. ഭീഷണികളിൽ പതറാതെ അദ്ദേഹം ആത്മീയ ശിക്ഷണവും മതപ്രബോധനവും ഉൽബോധനവും അതിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ നിർവ്വഹിച്ചു. മറ്റ് എല്ലാ പ്രവാചകന്മാരുടെയും ചരിത്രത്തിൽ ഉടനീളം, ഇത്രയധികം അപകടങ്ങൾക്കിടയിലും ദൈവത്തിൽ ഇത്രയേറെ വിശ്വാസം അർപ്പിക്കുകയും ഏകത്വം പ്രചരിപ്പിക്കുകയും വിഗ്രഹാരാധനയെ വിലക്കുകയും ചെയ്ത ഒരാളുമില്ലെന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളോട് സത്യമായും പറയുന്നു. ഇത്രയധികം ശത്രുക്കളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോഴും ഏകത്വത്തിൽ എപ്പോഴും ദൃഢമായും അചഞ്ചലമായും നിലകൊണ്ടു. ഏതൊരു വ്യക്തിയും അല്പമെങ്കിലും സത്യസന്ധതയോടെ ഈ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവർ നബിതിരുമേനി(സ)യുടെ പരമമായ സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നതായി കാണാൻ കഴിയും. ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുകയാണെങ്കിൽ വിവേകമുള്ള ഏതൊരാൾക്കും മനസ്സിലാകും, നബിതിരുമേനി(സ) ആഗതരായ കാലഘട്ടം ഒരു സ്വർഗ്ഗീയ പരിഷ്കർത്താവിൻ്റെയും ആത്മീയ വഴികാട്ടിയുടെയും കടുത്ത ആവശ്യകതയിലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന പ്രബോധനങ്ങൾ തീർച്ചയായും സത്യമാണെന്നും ആ കാലഘട്ടത്തിൻ്റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവയായിരുന്നുവെന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അധ്യാപനങ്ങൾ എത്രത്തോളം ഫലപ്രദവും ശക്തവുമായിരുന്നു എന്നാൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ സത്യത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുകയും [അല്ലാഹുവല്ലാതെ ആരാധനയ്ക്കർഹനായി മറ്റാരുമില്ല] എന്ന വചനങ്ങൾ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ കൊത്തിവെക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. പ്രവാചകത്വത്തിൻ്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യം അതായത് മോക്ഷത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പ്രബോധനങ്ങൾ പകരുക എന്നത് [നബിതിരുമേനി(സ)യിലൂടെ] പരിപൂർണ്ണമായി നിർവ്വഹിക്കപ്പെട്ടു. മറ്റേതൊരു പ്രവാചകനും കൈവരിച്ചതിനേക്കാൾ വളരെ ഉന്നതമാണിത്. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന ഏതൊരാളും നബിതിരുമേനി(സ) ദൈവത്താൽ അയക്കപ്പെട്ട സത്യവാനായ വഴികാട്ടിയാണെന്ന് സ്വമേധയാ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തും. മുൻവിധിയും ധിക്കാരവും കാരണം നിഷേധത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവർക്ക് ഒരു പ്രതിവിധിയുമില്ല. അത്തരം ആളുകൾ ദൈവത്തിൻ്റെ അസ്തിത്വത്തെപ്പോലും നിഷേധിക്കുന്നു. എന്നാൽ നബിതിരുമേനി(സ)യിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതുപോലുള്ള സത്യത്തിൻ്റെ അടയാളങ്ങൾ മറ്റ് പ്രവാചകന്മാരുടെ ജീവിതത്തിൽ കാണിച്ചുതരാൻ സാധ്യമല്ല. ആരെങ്കിലും മറിച്ചാണ് ചിന്തിക്കുന്നതെങ്കിൽ അയാൾ മുന്നോട്ട് വരട്ടെ.’ (ബറാഹീനെ അഹ്‌മദിയ്യ ഭാഗം I & II, ഇംഗ്ലീഷ് പരിഭാഷ, പേജ്. 127-136)