നബിതിരുമേനിﷺ ആഗ്രഹിച്ച രീതിയിലാണോ നാം അല്ലാഹുവിനെ സ്മരിക്കുന്നത് എന്ന് നാം സ്വയം പരിശോധിക്കണമെന്ന് ഹുദൂർ തിരുമനസ്സ് പറഞ്ഞു. നബിതിരുമേനിﷺ പഠിപ്പിച്ചതുപോലെ നാം കൃത്യമായി നമസ്കരിക്കുന്നുണ്ടോ, അതോ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കുപോലും നാം അതിൽ മടി കാണിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഓരോ സന്ദർഭത്തിലും ദൈവത്തെ സ്മരിക്കാൻ നബിതിരുമേനി ﷺ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു. തുമ്മുമ്പോൾ, ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, കഴിച്ചു തീരുമ്പോൾ, ഉറങ്ങാൻ പോകുമ്പോൾ, ഉണരുമ്പോൾ, നമസ്കാരത്തിന് ശേഷം, പ്രധാനപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ്, വുളു ചെയ്യുമ്പോൾ എന്നിങ്ങനെ. ചുരുക്കത്തിൽ,നബിതിരുമേനിﷺ ദൈവസ്മരണയെ ദൈനംദിന പ്രവൃത്തികളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു, ഇത് ദൈവത്തോടുള്ള തിരുനബി ﷺ യുടെ അപാരവും നിരന്തരവുമായ സ്നേഹത്തെ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു.
​ഹദ്രത്ത് മിർസാ ബശീറുദ്ദീൻ മഹ്‌മൂദ് അഹ്‌മദ് (റ) എഴുതിയ ഒരു ഭാഗം ഹുസൂർ തിരുമനസ്സ് ഉദ്ധരിച്ചു: ആരാധനകളിൽ മുഴുകുന്ന ചിലർ തങ്ങൾ വലിയ പദവികൾ നേടിയെന്നും തങ്ങളോട് ആ രീതിയിൽ പെരുമാറണമെന്നും ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ ആത്മീയതയിൽ അഹങ്കരിക്കാറില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം; പകരം അവർ കൂടുതൽ വിനയാന്വിതരാകുകയും പലപ്പോഴും തങ്ങളുടെ ആരാധനകളെ മറച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നബിതിരുമേനി ﷺ യുടെ അവസ്ഥ ഇപ്രകാരമായിരുന്നു: തൻ്റെ ആരാധനയുടെ ഫലമായി ദൈവത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിക്കാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചില്ല; മറിച്ച് ആരാധനകൾ വർദ്ധിച്ചതോടെ ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം വർദ്ധിക്കുകയും അത് ആരാധനകൾ വീണ്ടും വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ കാരണമാവുകയും ചെയ്തു.

വാസ്തവത്തിൽ, നബിതിരുമേനി ﷺ തൻ്റെ ആരാധനയിൽ അഹങ്കരിക്കുന്നതിന് പകരം ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുകയാണ് ചെയ്തത്. ആരാധന നടത്താൻ കഴിഞ്ഞത് ദൈവം നൽകിയ കഴിവാണെന്ന് അവിടുന്ന് കരുതി. ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനുള്ള കഴിവിനെ ദൈവത്തിൻ്റെ ഒരു അനുഗ്രഹമായാണ് നബിതിരുമേനിﷺ കണ്ടത്. അതിനാൽ പ്രാർത്ഥനയിൽ അവിടുന്ന് ദീർഘനേരം നിൽക്കുകയും കാലുകൾ വീർക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. സ്വന്തം സുഖസൗകര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവിടുന്ന് ചിന്തിച്ചില്ല; പകരം ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതിൽ മാത്രമായിരുന്നു അവിടുത്തെ ശ്രദ്ധ. മറ്റുള്ളവർ ഓടിമാറുന്ന ഇത്തരം പ്രയാസങ്ങൾ അവിടുന്ന് എന്തിനാണ് സഹിക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഞാൻ നന്ദിയുള്ള ഒരു ദാസനാകേണ്ടതില്ലേ?” എന്നാണ് നബിതിരുമേനി ﷺ മറുപടി നല്കിയത്. ദൈവം നല്കിയ വലിയ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടിയായി സ്വാഭാവികമായും തൻ്റെ ആരാധന വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ഇത്തരമൊരു ഉദാഹരണം മറ്റെവിടെയെങ്കിലും കാണാൻ കഴിയുമോ? ഒരിക്കലുമില്ല.
​ഹദ്രത്ത് മിർസാ ബശീറുദ്ദീൻ മഹ്‌മൂദ് അഹ്‌മദ് (റ) വിവരിച്ച മറ്റൊരു അത്ഭുതകരമായ കാര്യം ഹുസൂർ തിരുമനസ്സ് ഉദ്ധരിച്ചു: അതീവ തിരക്കുള്ള ജീവിതത്തിനിടയിലും നബിതിരുമേനി ﷺ പ്രാർത്ഥനകളിൽ അത്രയധികം വ്യാപൃതനായിരുന്നു. അവിടുന്ന് അഞ്ച് നേരത്തെ നമസ്കാരങ്ങൾ കൃത്യമായി നിർവ്വഹിച്ചു; വിദേശ പ്രതിനിധികളെ സ്വീകരിച്ചു, മുസ്ലിം സൈന്യത്തെ നയിച്ചു, അനുചരന്മാരെ പഠിപ്പിച്ചു, തർക്കങ്ങളിൽ വിധികർത്താവായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു, ഖജനാവിൻ്റെയും ഭരണകൂടത്തിൻ്റെയും കാര്യങ്ങൾ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു, ഇസ്‌ലാമിക പ്രബോധനം നടത്തി, ഭാര്യമാർക്കൊപ്പം സമയം ചെലവഴിച്ചു, വീട്ടുജോലികളിൽ സഹായിച്ചു എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു. പകൽ മുഴുവൻ ഇത്തരം ജോലികളിൽ ഏർപ്പെട്ട ശേഷം രാത്രിയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ പോകുന്നതിന് പകരം, കുറച്ചുനേരം മാത്രം വിശ്രമിച്ച് രാത്രിയുടെ പകുതിയിൽ തൻ്റെ രക്ഷിതാവിനോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം അവിടുന്ന് പ്രാർത്ഥനയിൽ നിൽക്കുമായിരുന്നു. കാലുകളിൽ മുറിവുകൾ ഏൽക്കുന്നതുവരെ അവിടുന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, നബിതിരുമേനിﷺ യെക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ ഒരു യുവാവ് അവിടുത്തോടൊപ്പം പ്രാർത്ഥനയിൽ നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, അത്രയും സമയം നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ അയാൾക്ക് പ്രാർത്ഥന നിർത്തേണ്ടി വന്നു. എന്നാൽ നബിതിരുമേനി ﷺ ആരാധനയിൽ അടിയുറച്ചുനിന്നു. ഇത്രയധികം ശാരീരിക പ്രയാസങ്ങൾക്കിടയിലും തിരുനബി ﷺ എങ്ങനെയാണ് ആരാധനയിൽ തുടർന്നത്? അത് അവിടുത്തേക്ക് ദൈവത്തോടുള്ള ശുദ്ധമായ സ്നേഹം കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു.