ഇനിയുള്ള ചോദ്യം, ഒരു മതേതര സമൂഹത്തിൽ, ഉദാഹരണത്തിന് ഇന്ത്യ പോലുള്ള ബഹുമത ബഹുസ്വര രാജ്യത്ത്, മുസ്‌ലീങ്ങൾ അമുസ്‌ലിം ഭൂരിപക്ഷത്തോട് ഇഴകിചേർന്നുകൊണ്ട് അമുസ്‌ലിം ഭരണാധികാരികൾക്ക് കീഴിൽ മതേതര നിയമങ്ങൾക്ക് കീഴ്പ്പെട്ട് ജീവിക്കുക എന്നത് സാധ്യമാണോ എന്നതാണ്.

വിശുദ്ധ ഖുർആൻ പറയുന്നു:

“സത്യവിശ്വാസികളേ, നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവെ അനുസരിക്കുക. (അല്ലാഹുവിന്‍റെ) ദൂതനെയും നിങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള അധികാരസ്ഥരേയും അനുസരിക്കുക.”[9]

അഹമദിയ്യാ മുസ്‌ലിം ജമാഅത്തിന്‍റെ സ്ഥാപകനും വാഗ്ദത്ത മസീഹുമായ, ഹദ്റത്ത് മിർസാ ഗുലാം അഹ്‍മദ്(അ), ഈ വാക്യത്തെ വിശദീകരിച്ച് കൊണ്ട് പറയുന്നു:

“വിശുദ്ധ ഖുർആൻ കൽപ്പിക്കുന്നു, ‘അല്ലാഹുവിനെയും അവന്‍റെ പ്രവാചകനെയും അനുസരിക്കുക, നിങ്ങളിൽ അധികാരമുള്ളവരെയും അനുസരിക്കുക.’ വിശ്വാസികൾ ദൈവത്തെയും അവന്‍റെ പ്രവാചകനെയും കൂടാതെ അധികാരമുള്ളവരെയും അനുസരിക്കണം. ‘അധികാരമുള്ളവർ’ എന്നതിൽ മുസ്‌ലിമല്ലാത്ത ഭരണകൂടം ഉൾപ്പെടുകയില്ല എന്ന് പറയുന്നത്, വ്യക്തമായും, ശരിയായ കാര്യമല്ല. കാരണം, ശരീഅത്തിന് അനുസൃതമായ (അതായത്, ശരീഅത്തിന് എതിരല്ലാത്ത) ഒരു സർക്കാരോ അധികാരികളോ ‘നിങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള അധികാരികളാണ്’. നമുക്ക് എതിരല്ലാത്തവർ നമ്മുടെ ഇടയിലാണ് (مِنكُمْ). അതിനാൽ, ഗവൺമെന്‍റിന്‍റെ അധികാരത്തോടുള്ള അനുസരണം അതിന്‍റെ അനിവാര്യതകളിൽ ഒന്നാണ്, എന്ന് ഖുർആൻ ഈ വിഷയത്തിൽ അസന്ദിഗ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.” [10]

അതുപോലെ ഒരു ഹദീസിൽ നബി തിരുമേനി(സ) പറയുന്നതായി ഇപ്രകാരം വന്നിരിക്കുന്നു:

“എന്നെ അനുസരിക്കുന്നവൻ ദൈവത്തെ അനുസരിക്കുന്നു; എന്നെ അനുസരിക്കാത്തവൻ ദൈവത്തെ അനുസരിക്കുന്നില്ല. തന്‍റെ മേലുള്ള അധികാരികളെ അനുസരിക്കുന്നവൻ എന്നെ അനുസരിക്കുന്നു; തന്‍റെ മേലുള്ള അധികാരികളെ അനുസരിക്കാത്തവൻ എന്നെ അനുസരിക്കുന്നില്ല”[11]

അഹ്‍മദിയ്യാ മുസ്‌ലിം ജമാഅത്തിന്‍റെ ആഗോള നേതാവും അഞ്ചാം ഖലീഫയുമായ ഹദ്റത്ത് മിര്‍സാ മസ്റൂര്‍ അഹ്‍മദ്(അയ്യദഹുല്ലാഹ്) പറയുന്നു:

“ഭൗതിക കാര്യങ്ങളില്‍ ഭൗതിക ഭരണ കർത്താക്കളെ അനുസരിക്കേണ്ടതും വളരെ ആവശ്യമാണ്. ഭരണകൂടം അതിന്‍റെ കാര്യങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പിനായി രാഷ്ട്ര നിയമങ്ങൾ നിർമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അതിനെ അനുസരിക്കേണ്ടത് നിർബന്ധമാണ്. നിങ്ങൾ ജീവിക്കുന്ന നാട്ടിലെ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കേണ്ടത് നിങ്ങൾക്ക് നിർബന്ധമാണ്.”[12]

വിശുദ്ധ ഖുർആൻ പറയുന്നു:

“മതം കാരണത്താല്‍ നിങ്ങളുമായി യുദ്ധം ചെയ്തിട്ടില്ലാത്തവരും നിങ്ങളുടെ ഭവനങ്ങളില്‍ നിന്ന് നിങ്ങളെ ബഹിഷ്‌ക്കരിച്ചിട്ടില്ലാത്തവരുമായവരെ പറ്റി, നിങ്ങളവര്‍ക്ക് നന്മ ചെയ്യുന്നതും അവരുമായി നീതിപൂര്‍വം വര്‍ത്തിക്കുന്നതും അല്ലാഹു നിങ്ങളോട് വിരോധിക്കുന്നില്ല. തീര്‍ച്ചയായും നീതി പാലിക്കുന്നവരെ അല്ലാഹു ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.”[13]

ഇന്ന് ഇന്ത്യ പോലെയുള്ള മതേതര സമൂഹങ്ങളിൽ നാം ആസ്വദിക്കുന്ന മത സ്വാതന്ത്ര്യം നിമിത്തം ഇസ്‌ലാമിക കർമങ്ങൾക്ക് ഒരുതരത്തിലും യാതൊരു വിധ തടസവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ആയതിനാൽ ഒരു മുസ്‌ലിമിന് അവന്‍റെ വിശ്വാസപരമായ രീതികളിൽ ഉറച്ചിരിക്കുകയും അതേസമയം പൊതുസമൂഹത്തിന്‍റെയും ഭരണാധികാരികളുടെയും നിയമങ്ങൾക്കും നീതിശാസനങ്ങൾക്കും വിധേയരായിതന്നെ സ്വസ്ഥമായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യാം.

വാഗ്ദത്ത മസീഹ്(അ) തന്‍റെ തൊഹ്ഫ കൈസരിയ്യ എന്ന പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നു:

“മതത്തിന്‍റെ കാര്യത്തിൽ ബലം പ്രയോഗിക്കുന്നതിന് യാതൊരു അനുമതിയും ഇല്ലെന്നും, മതനിരപേക്ഷ ഭരണത്തിനു കീഴിൽ, മതസ്വാതന്ത്ര്യവും നീതിയും ഉറപ്പുള്ള രാജ്യത്ത്, ആർക്കെതിരെയും സായുധ ജിഹാദിന്‍റെ ആവശ്യമില്ലെന്നും, ആരെയും പുറത്താക്കേണ്ടന്നും, പരസ്പരമുള്ള ഉടമ്പടികൾ പാലിച്ചുകൊണ്ട് വിശ്വാസികളും അമുസ്‌ലീങ്ങളും സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുകയുണ്ടായി.”[14]

നേരത്തെ വിശദീകരിച്ചതുപോലെ, ഇസ്‌ലാമിനെ പിന്തുടരുന്നവർക്ക്, അഥവാ മുസ്‌ലീങ്ങൾക്ക് മാർഗനിർദ്ദേശം നൽകുന്ന തത്വങ്ങളാണ് ശരീഅത്ത്. അതില്‍ ഭൂരിഭാഗവും മനുഷ്യന്‍റെ ധാര്‍മികതയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളാണ്‌. ഇസ്‌ലാം സമൂഹത്തെയും മുഴുവൻ ലോകത്തെയും തന്നെ പരിഷ്കരിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത് എന്നത് ശരിതന്നെ. എന്നാൽ അത് ആളുകളെ വ്യക്തിപരമായി പരിഷ്കരിക്കുന്നതിലൂടെ നിറവേറ്റേണ്ട ഒരു കര്‍ത്തവ്യമാണ്. അതിനാൽ, ഇസ്‌ലാമിക ശരീഅത്തിന്‍റെ ഭൂരിഭാഗവും മറ്റ് നിയമവ്യവസ്ഥിതികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും അതായത് രാജ്യങ്ങളുടെ നിയമങ്ങൾ പാലിച്ചും പിന്തുടരാൻ സാധിക്കുന്നത് തന്നെയാണ്. മറ്റ് നിയമ വ്യവസ്ഥകളെപ്പോലെ പ്രവർത്തിക്കാൻ പ്രത്യേക നിയമനിർമാണങ്ങൾ ഇതിനാവശ്യമായി വരുന്നില്ല.

ഹദ്റത്ത് മിർസാ താഹിർ അഹ്‌മദ്‌(റഹ്) ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:

“ഇസ്‌ലാം, ക്രിസ്തുമതം, ഹിന്ദുമതം എന്നീ മതങ്ങളെല്ലാം  രാജ്യത്തെ നിയമങ്ങളില്ലാതെ തന്നെ ആചരിക്കാൻ കഴിയുന്നവയാണ്. മതത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഇടപെടാൻ അനുവദിക്കരുതെന്നും മതത്തിൽ ഇടപെടാൻ രാഷ്ട്രീയത്തെ അനുവദിക്കരുതെന്നുമാണ് ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകർ അംഗീകരിച്ചുവരുന്ന ഒരു പൊതു തത്വം.”[15]

ഇന്ത്യയിൽ ഇസ്‌ലാം മത വിശ്വാസവും അതിന്‍റെ ആചാരങ്ങളും, അനുഷ്ഠാന കർമങ്ങളും, പ്രചാരണവും ഒന്നും തന്നെ നിയമപരമായി വിലക്കപ്പെട്ടവയല്ല, എന്നു മാത്രമല്ല ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന ഇക്കാര്യത്തിൽ എല്ലാ മതസ്ഥർക്കും അനുവദിച്ചു നൽകിയ എല്ലാ വിധ സ്വാതന്ത്ര്യവും പരിരക്ഷയും ഇസ്‌ലാമിനും മുസ്‌ലിം മതവിശ്വാസികൾക്കും അനുവദിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. ഒരു മുസ്‌ലിമിന് അഞ്ചുനേരം നമസ്കരിക്കുന്നതിനോ, പള്ളികളിൽ ഒത്തുകൂടുന്നതിനോ, നോമ്പ് അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനോ, ഹജ്ജ് കർമ്മം ചെയ്യുന്നതിനോ, അവന്‍റെ ധനം ദൈവമാർഗത്തിൽ ചിലവഴിക്കുന്നതിനോ, ഇസ്‌ലാമിക ആചാരങ്ങൾ പ്രകാരം ജീവിതം നയിക്കുന്നതിനോ ഒന്നും നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഒരു തടസ്സമില്ല. അതിലുപരി ആരെങ്കിലും അത്തരത്തിൽ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പക്ഷം നമുക്ക് നിയമപരമായ പരിരക്ഷയും, അനീതി പ്രവർത്തിച്ചവർക്ക് തക്കതായ ശിക്ഷയും നമ്മുടെ ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നിരിക്കെ ഇന്ത്യക്കാരനായ ഒരു മുസ്‌ലിമിന് അവന്‍റെ മതപരമായ കടമയാണ് ഈ രാജ്യത്തോട് കൂറ് പുലർത്തുകയും, ഈ രാജ്യത്തെ സേവിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത്.

ഖലീഫത്തുൽ മസീഹ് അഞ്ചാമൻ പറയുന്നു:

“നമ്മൾ അഹ്‍മദീ മുസ്‌ലീങ്ങൾ, ഏതൊരു രാജ്യത്തെയും പൗരന്മാരെന്ന നിലയിൽ, ആ രാഷ്ട്രത്തോട് എപ്പോഴും തികഞ്ഞ സ്നേഹവും വിശ്വസ്തതയും കാണിക്കുന്നവരായിരിക്കും. ഓരോ അഹ്‍മദീ മുസ്‌ലിമിനും തന്‍റെ രാജ്യം ഏറ്റവും മികവുറ്റതായിരിക്കണം എന്നായിരിക്കും ആഗ്രഹം. എപ്പോഴും ഈ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പരിശ്രമിക്കണം. രാജ്യം അതിന്‍റെ പൗരന്മാരോട് ത്യാഗങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോഴെല്ലാം അഹ്‍മദിയ്യാ മുസ്‌ലിം ജമാഅത്ത് രാഷ്ട്രത്തിനുവേണ്ടി അത്തരം ത്യാഗങ്ങൾ വഹിക്കാൻ എപ്പോഴും തയ്യാറായിരിക്കും.”[16]

അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്ന് പറയുന്നു:

“’രാഷ്ട്രത്തോടുള്ള സ്നേഹം വിശ്വാസത്തിന്‍റെ ഭാഗമാണ്’ എന്നത് പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ തന്നെ അധ്യാപനമാണ്. അതിനാൽ, ആത്മാർഥമായ രാജ്യസ്‌നേഹം ഇസ്‌ലാമിൽ ഒരു നിബന്ധനയാണ്. ദൈവത്തെയും ഇസ്‌ലാമിനെയും യഥാർഥമായി സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു വ്യക്തി തന്‍റെ രാഷ്ട്രത്തെ സ്നേഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിനും അവന്‍റെ രാജ്യത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തിനും ഇടയിൽ വൈരുധ്യമുണ്ടാകില്ലെന്ന് വളരെ വ്യക്തമാണ്… അതിനാൽ, ഒരു യഥാർഥ മുസ്‌ലിമിന് ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം അവന്‍റെ രാജ്യത്തോട് യഥാർഥ സ്നേഹവും വിശ്വസ്തതയും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുന്ന ഒന്നാകുക എന്നത് അസാധ്യമാണ്.”[17]

ചുരുക്കത്തിൽ, മുസ്‌ലീങ്ങൾക്ക് അവരുടെ മതപരമായ കടമകൾ നിയന്ത്രണങ്ങളില്ലാതെ പാലിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള ഏത് സമൂഹത്തിലും ശരീഅത്ത് അനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കാനും ജീവിക്കാനും സാധിക്കും. ഏതെങ്കിലും പ്രദേശങ്ങളിലോ രാജ്യത്തോ അത്തരം അവകാശങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ഒരു മുസ്‌ലിമിന് തന്‍റെ വിശ്വാസം സ്വതന്ത്രമായി ആചരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു സ്ഥലത്തേക്ക് കുടിയേറിപ്പോകാനാണ് (ഹിജ്റത്ത് ചെയ്യാൻ) നിർദേശമുള്ളത്.